O lunatic κουράστηκε.
Δεν ξέρω τι φταίει, αν είναι το σχολείο με τα διαβάσματα και διαγωνίσματά του ή αν πρόκειται για κάτι λιγότερο προφανές. Πάντως το γεγονός της κούρασης παραμένει να με αποξενώνει από τον εξώστη. Έτσι έχω αφήσει τα πράγματα λίγο στην τύχη τους. Αισθάνομαι κουρασμένο το μυαλό μου. Κι όμως θέλω να γράψω για τόσο πολλά πράγματα. Ο κόσμος αλλάζει, ο κόσμος ακούει ωραίες μουσικές, ο κόσμος διαβάζει ποιήματα. Θέλω να γράψω, να γράφω μάλλον, για όλα αυτά. Να περιγράψω τι βλέπω. Να επικοινωνήσω τη ματιά μου...μα είναι δύσκολη αυτή η περίοδος.
Γι' αυτό και αφήνω την επόμενη συνάντησή μας να μένει μετέωρη...ας είναι έκπληξη και για τους δυο μας.
au revoir
14/10/09
8/10/09
lunatic in oktana
lunatic <-- an insane person
etymology <-- from old french lunatique, from late latin lunaticus derived from latin luna
(. . .)
Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως: «Μα τι θα πη Οκτάνα ;»
Δίκαιον το ερώτημα και η απάντησις θα έλθη γρήγορα. Όμως διά να γίνη πλήρως νοητή, ρίξετε πρώτα μέσα σας μια καλή ματιά και ευθύς μετά ρίξετε άλλη μία τριγύρω σας δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Έπειτα κλείστε τα μάτια σας για μια στιγμή και ανοίξτε τα αποτόμως, ανοίγοντας διάπλατα και τις ψυχές σας. Η απάντησις θα βρίσκεται μπροστά σας, όχι μονάχα νοητή, μα και απτή σώμα περικαλλές και έμψυχον και σφύζον.
Και τώρα (αμήν, αμήν) λέγω υμίν:
Οκτάνα , φίλοι μου, θα πη μεταίχμιον της Γης και του Ουρανού, όπου το ένα στο άλλο επεκτεινόμενο ένα τα δύο κάνει.
Οκτάνα θα πη πυρ, κίνησις, ενέργεια, λόγος σπέρμα.
Οκτάνα θα πη έρως ελεύθερος με όλας τας ηδονάς του.
Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.
Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής.
Οκτάνα θα πη το «εγώ» «εσύ» να γίνεται (και αντιστρόφως το «εσύ» «εγώ») εις μίαν εκτόξευσιν ιμερικήν, εις μίαν έξοδον λυτρωτικήν, εις μίαν ένωσιν θεοτικήν, εις μίαν μέθεξιν υπερτάτην, που ίσως αυτή να αποτελή την θείαν Χάριν, το θαύμα του εντός και εκτός εαυτού, κάθε φοράν που εν εκστάσει συντελείται.
Οκτάνα θα πη η ενόρασις και η διαίσθησις εκείνη, που επιτρέπουν σωστά να νοιώθης, να καταλαβαίνης όλην την αγωνίαν των αλγούντων, τα λόγια τα συμβολικά του Ιησού, όλην την σκέψιν των αθέων, τας αστραπάς των προφητών και όλην την σημασίαν των τηλαυγών εκλάμψεων του Ζαραθούστρα.
Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν) θα πη πάση θυσία διατήρησις της παιδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.
Οκτάνα θα πη εν πλήρει αθωότητι Αδάμ, εν πλήρει βεβαιότητι Αδάμσυν-Εύα.
Οκτάνα θα πη οι άνθρωποι άγγελοι να γίνουν, αλλ άγγελοι με φύλον φανερόν, συγκεκριμένον.
Οκτάνα θα πη επί γης Παράδεισος, επί της γης Εδέμ, χωρίς προπατορικόν αμάρτημα, πέραν πάσης εννοίας κακού, με ελευθέραν εις πάσαν περίπτωσιν παντού και την αιμομιξίαν.
Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης.
Οκτάνα θα πη διατήρησις επαφής και στα απώτερα σημεία των εξελίξεων με πάσαν πηγήν που όντως αποτελεί των αρχετύπων της ζωής ιερή μια νερομάνα.
Οκτάνα θα πη παν ότι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.
Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.
Οκτάνα θα πη , όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!
(. . .)
Ανδρέας Εμπειρίκος
2/10/09
12/9/09
κι όμως ρε γαμώτο
Τώρα, κυνηγάνε και παιδιά…
Τρεις μαθητές σχολείου των Ιωαννίνων οι οποίοι συμμετείχαν στην κατάληψη, στις κινητοποιήσεις πριν ακριβώς 2 χρόνια και σήμερα κάποιοι από αυτούς είναι πρωτοετείς φοιτητές σε πανεπιστημιακές σχολές, πηγαίνουν κατηγορούμενοι μετά από μήνυση καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που κινείται πολιτικά στο χώρο της Ν.Δ. Οι τρεις μαθητές, οι οποίοι εγκαλούνται με τη νομοθεσία περί ανηλίκων, κατηγορούνται ακριβώς και μόνο για την κατάληψη, την κινητοποίησή τους δηλαδή, την οποία αποφάσισε η συνέλευση του σχολείου τους (4ο λύκειο), χωρίς να υπάρχει κάποια κατηγορία για φθορές ή κάτι ανάλογο.
Το σκεπτικό της κατηγορίας ξεπερνάει πολύ τα όρια της ποινικοποίησης των μαθητικών κινητοποιήσεων, ακόμη και αυτών που αποφασίζονται συλλογικά από τους μαθητές. Κατηγορούνται ότι «ενεργώντας από κοινού και κατόπιν κοινής συναπόφασης με άγνωστο αριθμό συμμαθητών τους» λες και πρόκειται για σύσταση κάποιας συμμορίας, έκαναν την κατάληψη του σχολείου στις 17 Οκτωβρίου του 2007. Η κατάληψη κράτησε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου, σε μια περίοδο όπου το μαθητικό κίνημα βρισκόταν σε εγρήγορση και το κύμα των καταλήψεων είχε εξαπλωθεί στα σχολεία όλης της χώρας. Τότε, η Ασφάλεια… τηλεφωνούσε στα σπίτια των μαθητών, θυμίζοντας εποχές χούντας και ζητούσε από τα παιδιά «να περάσουν από την Ασφάλεια για υπόθεσή τους», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις στους γονείς τους. Σήμερα, οι τρεις για τους οποίους «προέκυψαν κατηγορίες» με τη στήριξη, όπως κατήγγειλαν τότε ΕΛΜΕ και σύλλογοι γονέων, της τοπικής ηγεσίας της περιφερειακής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που έκαναν λόγο για εισαγγελικές επεμβάσεις στα κατειλημμένα σχολεία, οδηγούνται στο εδώλιο.
Τελικά φαίνεται ότι η… έκκληση έπιασε και τώρα, οι τρεις νεαροί κατηγορούνται με «γλαφυρό» τρόπο, που σίγουρα δεν ταιριάζει σε κινητοποιήσεις. Κατηγορούνται ότι έκλεισαν με λουκέτο την πόρτα του σχολείου και εμπόδισαν την είσοδο στον διευθυντή που τους ζήτησε να αποχωρήσουν και ότι παρακώλυσαν τη λειτουργία του για το διάστημα της κατάληψης. Στα πρόσωπα των μαθητών δηλαδή δικάζεται η απόφαση της συνέλευσης για κινητοποίηση και ποινικοποιείται η ίδια η ενδοσχολική λειτουργία. Η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων αναμένεται να συζητήσει το θέμα στην προσεχή της συνεδρίαση.
από Ηπειρωτικό Αγώνα
θα επανέλθω στο θέμα γιατί έχει ψωμί η υπόθεση
10/9/09
sun, you sleep in clouds of fire
I have a sequin for an eye
Pick a rose and hide my face
This is the bandit's life
It comes and goes and them's the breaks
Under a molten sky, beyond the road, we lie in wait
You think they know us now?
Wait 'til the stars come out
You'll see that
Well, I made you and now I take you back
It's too late but today I can define the lack
I made you and now I take you back
Sun, you sleep in clouds of fire
That's all and that's right
My sun, you sleep in clouds of fire
That's all and that's right
I can still feel it when you lie
Pick a rose just to hide my face
Well, if there's something I should know
I seek no science when there is no shape
Under a molten sky, let the days collide
Well, I made you and now I take you back
Sun, you sleep in clouds of fire
That's all and that's right
My sun, you sleep in clouds of fire
That's all and that's right
Και μια είδηση που δεν προκαλεί σε κανέναν έκπληξη
Σιωπηρή απόπειρα να προωθηθεί στο βουλευτικό αξίωμα ο πρώην υπαρχηγός της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής», κάτω από την ομπρέλα του ΛΑΟΣ, καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία.
Οπως αναφέρει, στις 5-9-2009, ο Δ. Ζαφειρόπουλος, υπαρχηγός για πολλά χρόνια της «Χρυσής Αυγής», γνωστοποίησε μέσω του «Ελεύθερου Κόσμου», του οποίου είναι εκδότης, τη συμφωνία του με τον Γ. Καρατζαφέρη για συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ, στον νομό Αχαΐας. Η είδηση, που δημοσιεύεται πανηγυρικά σε ιστοσελίδα τοπικής οργάνωσης της ΝΕ.ΟΣ. (νεολαίας του ΛΑΟΣ), συνοδεύεται από φωτογραφία με θερμή χειραψία Ζαφειρόπουλου-Καρατζαφέρη και έως σήμερα δεν έχει διαψευσθεί.
Στην ανακοίνωση επισημαίνεται με νόημα ότι και στο παρελθόν ο κ. Καρατζαφέρης επιχείρησε να τοποθετήσει σε δημόσια αξιώματα πρόσωπα που προέρχονται από το χώρο της «Χρυσής Αυγής».
«Αυτή η απόπειρα πρέπει να ματαιωθεί. Αποτελεί τη μέγιστη πρόκληση ώς τώρα για τη δημοκρατία και τη μεγαλύτερη προσβολή στα αντιφασιστικά αισθήματα του λαού και στον αντιναζιστικό του αγώνα. Καλούμε όλα τα δημοκρατικά κόμματα και όλους τους δημοκρατικούς ανθρώπους να μην επιτρέψουν αυτό το αίσχος», τονίζει η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία.
από enet.gr
Όντως αυτό το δημοσίευμα επιβεβαιώνεται από τον ίδιο το Δημ.Ζαχαρόπουλο, παλιό αρχηγό της ομάδας κρούσης της Χρυσής Αυγής στο site του. Δείτε εδώ www.dzafeiropoulos.gr
ΠΑΣ για πλέι οφ ?
Δεν ξέρω κατά πόσο οι οπαδοί τους ΠΑΣ πιστεύουν ότι μπορεί η ομάδα να τερματίσει σε τόσο υψηλή θέση και να μπει στα πλέι οφ. Εγώ δεν τον πιστεύω καθόλου. Σαν ευχή το έβαλα περισσότερο, σαν κρυφή επιδίωξη, που το καλό ξεκίνημα στις δύο πρώτες αγωνιστικές μας επιτρέπει να την εκφράσουμε και δυνατά. Να το πιστέψουμε έστω και λίγο.
Μα ήταν τόσο καλός ο ΠΑΣ στα παιχνίδια με Ξάνθη και Πανθρακικό ; Ήταν και παραήταν... Το βασικότερο είναι ότι έδειχνε ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Και στους δύο αγώνες που έδωσε και πήρε καλά αποτελέσματα, είχε σχέδιο και προσπάθησε αρκετά πειθαρχημένα να το πραγματοποιήσει
Πιο ειδικά τώρα, ανά γραμμή, εγώ είδα ξεκάθαρα ότι φέτος και μετά από πολλά πολλά χρόνια θα μπορούμε να υπολογίζουμε στην άμυνα της ομάδας. Έφτανε τελικά η αλλαγή του αμυντικού διδύμου για την αναβάθμισή της. Ξεχωρίζω τον Μαϊστόροβιτς με το αρχοντικό του στυλ και τη σωστή πρώτη μπαλιά, αν και ο Κώτσιος ήταν σίγουρα καλύτερος στα δύο πρώτα παιχνίδια της χρονιάς. Δεξιά ο Ντάσιος αποτελεί σταθερή αξία, ξέρουμε ακριβώς τι να περιμένουμε από αυτόν και γι' αυτό περιμένουμε να έχει σταθερά καλή απόδοση. Τώρα αριστερά ο Βάντερσον μου άρεσε πολύ στο δεύτερο παιχνίδι αλλά καθόλου στο πρώτο. Όπως τον είδα, στα πλεονεκτήματά του συγκαταλέγονται η ταχύτητα και η τεχνική, ενώ μειονέκτημα αποτελεί η σωματοδομή του και η αστάθεια του ώρες-ώρες όσον αφορά τα αμυντικά καθήκοντα.
Στη μεσαία γραμμή τώρα φαίνεται ξεκάθαρα πως θα μας λείψει αρκετά η ύπαρξη κλασικών παιχτών γραμμής. Όχι ότι είναι κακό να παίζεις χωρίς ακραίους, απλώς περιορίζει τις επιλογές μας σε διατάξεις με τρεις μέσους και τρεις επιθετικούς ως επί το πλείστον. Εκτός κι αν κατορθώσουν ο Γεωργιάδης και ο Μιχαλόπουλος να σταθούν στη Super League, πράγμα που μοιάζει ελάχιστα πιθανό. Πέρα από τις ελλείψεις ο Μενδρινός έκανε ένα σούπερ παιχνίδι με τον Πανθρακικό, δείχνοντας πως έχει και τη στόφα του ηγέτη - τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο. Μοιράζει σωστά τη μπάλα, εκτελεί καλά τα στημένα, μαρκάρει σε κάθε γωνιά του γηπέδου κι αν λάχει απειλεί κιόλας με μακρινά σουτ ή διεισδύσεις. Μεγάλη μεταγραφή ο Μενδρινός αλλά σημαντική κι αυτή του Σωτήρη Μπαλάφα. Ο τελευταίος, δανεικός από τον ΠΑΟΚ για ένα χρόνο, με το ανάστημά του και τις εμπειρίες του δίνει σιγουριά στο κέντρο και κάνει όσα περιμένουμε από τον αμυντικό μας μέσο...πολλά κοψίματα, κάλυψη των ακραίων μπακ και καλό άνοιγμα του παιχνιδιού. Θα είναι ενδιαφέρον με την παρουσία του Βαγγελή να δούμε πόσο καλά μπορεί να λειτουργήσει αυτή η τριπλέτα του ΠΑΣ στον άξονα, καθώς το στοιχείο αυτό θα φανεί σίγουρα καθοριστικό στη συνέχεια του πρωταθλήματος Μπορούμε να αισιοδοξούμε ελεύθερα όμως.
Εκεί που βάζω το δικό μου μεγάλο ερωτηματικό είναι στην επίθεση της ομάδας. Όχι τόσο γιατί οι φορ μας δεν είναι ποιοτικοί ή δεν ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά περισσότερο λόγω της διάταξης με τρεις επιθετικούς. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ο Ντιμπαλά αριστερά και ο Τζάνης δεξιά μπορούν να ανταποκριθούν σε ρόλο εξτρέμ. Καλοί παίχτες και οι δύο, μα χωρίς τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει ένας πλάγιος επιθετικός. Ο Σιαλμάς από την άλλη πλευρά φαίνεται πως κολλάει περισσότερο σε μια τέτοια θέση, όντας γρήγορος και διεισδυτικός Ωστόσο το πρώτο δείγμα του ήταν μέτριο ή και ασαφές, καθώς στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό δεν ήταν και πολύ καλός, χωρίς όμως να υστερεί σε σχέση με τον Μπακαγιόκο και τον Ντιμπαλά στο διάστημα που αγωνίστηκε. Ακόμη, ο Μπακαγιόκο μέχρι να βρει το ρυθμό του και να αρχίσει να σκοράρει θα συνεχίσει να προβληματίζει αφενός με τις πολλές χαμένες ευκαιρίες κι αφετέρου γιατί ταλαιπωρεί συχνά πυκνά τη μπάλα αντί να παίξει σβέλτα και πιο σίγουρα. Φυσικά όσο η ομάδα θα βρίσκει τους τρόπους να σκοράρει και να παίρνει αυτό που θέλει ο προβληματισμός για την επιθετική της γραμμή θα παραμένει " φιλολογικός ".
Και για το τέλος, αν και λόγω θέση θα ήταν φυσικότερο να αρχίσω από την αφεντιά του, ο Δημ. Ελευθερόπουλος. Ιδιαίτερα αγαπητός σε εμάς τους γαύρους, αλλά πέρα κι από αυτό με την παρουσία του ο ΠΑΣ εξασφαλίζει έναν τερματοφύλακα με τεράστια εμπειρία και μεγάλο ειδικό βάρος. Μετράει ο ΕΛΕ σαν παρουσία στο γήπεδο, στα αποδυτήρια. Έχει ζήσει τόσα και τόσα στα γήπεδα όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτά τα ολίγα άνθη για τον ΠΑΣ μας
θα συνεχίσω, όταν μου δώσει το ερέθισμα στις επόμενες αγωνιστικές
Μα ήταν τόσο καλός ο ΠΑΣ στα παιχνίδια με Ξάνθη και Πανθρακικό ; Ήταν και παραήταν... Το βασικότερο είναι ότι έδειχνε ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Και στους δύο αγώνες που έδωσε και πήρε καλά αποτελέσματα, είχε σχέδιο και προσπάθησε αρκετά πειθαρχημένα να το πραγματοποιήσει
Πιο ειδικά τώρα, ανά γραμμή, εγώ είδα ξεκάθαρα ότι φέτος και μετά από πολλά πολλά χρόνια θα μπορούμε να υπολογίζουμε στην άμυνα της ομάδας. Έφτανε τελικά η αλλαγή του αμυντικού διδύμου για την αναβάθμισή της. Ξεχωρίζω τον Μαϊστόροβιτς με το αρχοντικό του στυλ και τη σωστή πρώτη μπαλιά, αν και ο Κώτσιος ήταν σίγουρα καλύτερος στα δύο πρώτα παιχνίδια της χρονιάς. Δεξιά ο Ντάσιος αποτελεί σταθερή αξία, ξέρουμε ακριβώς τι να περιμένουμε από αυτόν και γι' αυτό περιμένουμε να έχει σταθερά καλή απόδοση. Τώρα αριστερά ο Βάντερσον μου άρεσε πολύ στο δεύτερο παιχνίδι αλλά καθόλου στο πρώτο. Όπως τον είδα, στα πλεονεκτήματά του συγκαταλέγονται η ταχύτητα και η τεχνική, ενώ μειονέκτημα αποτελεί η σωματοδομή του και η αστάθεια του ώρες-ώρες όσον αφορά τα αμυντικά καθήκοντα.
Στη μεσαία γραμμή τώρα φαίνεται ξεκάθαρα πως θα μας λείψει αρκετά η ύπαρξη κλασικών παιχτών γραμμής. Όχι ότι είναι κακό να παίζεις χωρίς ακραίους, απλώς περιορίζει τις επιλογές μας σε διατάξεις με τρεις μέσους και τρεις επιθετικούς ως επί το πλείστον. Εκτός κι αν κατορθώσουν ο Γεωργιάδης και ο Μιχαλόπουλος να σταθούν στη Super League, πράγμα που μοιάζει ελάχιστα πιθανό. Πέρα από τις ελλείψεις ο Μενδρινός έκανε ένα σούπερ παιχνίδι με τον Πανθρακικό, δείχνοντας πως έχει και τη στόφα του ηγέτη - τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο. Μοιράζει σωστά τη μπάλα, εκτελεί καλά τα στημένα, μαρκάρει σε κάθε γωνιά του γηπέδου κι αν λάχει απειλεί κιόλας με μακρινά σουτ ή διεισδύσεις. Μεγάλη μεταγραφή ο Μενδρινός αλλά σημαντική κι αυτή του Σωτήρη Μπαλάφα. Ο τελευταίος, δανεικός από τον ΠΑΟΚ για ένα χρόνο, με το ανάστημά του και τις εμπειρίες του δίνει σιγουριά στο κέντρο και κάνει όσα περιμένουμε από τον αμυντικό μας μέσο...πολλά κοψίματα, κάλυψη των ακραίων μπακ και καλό άνοιγμα του παιχνιδιού. Θα είναι ενδιαφέρον με την παρουσία του Βαγγελή να δούμε πόσο καλά μπορεί να λειτουργήσει αυτή η τριπλέτα του ΠΑΣ στον άξονα, καθώς το στοιχείο αυτό θα φανεί σίγουρα καθοριστικό στη συνέχεια του πρωταθλήματος Μπορούμε να αισιοδοξούμε ελεύθερα όμως.
Εκεί που βάζω το δικό μου μεγάλο ερωτηματικό είναι στην επίθεση της ομάδας. Όχι τόσο γιατί οι φορ μας δεν είναι ποιοτικοί ή δεν ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά περισσότερο λόγω της διάταξης με τρεις επιθετικούς. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ο Ντιμπαλά αριστερά και ο Τζάνης δεξιά μπορούν να ανταποκριθούν σε ρόλο εξτρέμ. Καλοί παίχτες και οι δύο, μα χωρίς τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει ένας πλάγιος επιθετικός. Ο Σιαλμάς από την άλλη πλευρά φαίνεται πως κολλάει περισσότερο σε μια τέτοια θέση, όντας γρήγορος και διεισδυτικός Ωστόσο το πρώτο δείγμα του ήταν μέτριο ή και ασαφές, καθώς στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό δεν ήταν και πολύ καλός, χωρίς όμως να υστερεί σε σχέση με τον Μπακαγιόκο και τον Ντιμπαλά στο διάστημα που αγωνίστηκε. Ακόμη, ο Μπακαγιόκο μέχρι να βρει το ρυθμό του και να αρχίσει να σκοράρει θα συνεχίσει να προβληματίζει αφενός με τις πολλές χαμένες ευκαιρίες κι αφετέρου γιατί ταλαιπωρεί συχνά πυκνά τη μπάλα αντί να παίξει σβέλτα και πιο σίγουρα. Φυσικά όσο η ομάδα θα βρίσκει τους τρόπους να σκοράρει και να παίρνει αυτό που θέλει ο προβληματισμός για την επιθετική της γραμμή θα παραμένει " φιλολογικός ".
Και για το τέλος, αν και λόγω θέση θα ήταν φυσικότερο να αρχίσω από την αφεντιά του, ο Δημ. Ελευθερόπουλος. Ιδιαίτερα αγαπητός σε εμάς τους γαύρους, αλλά πέρα κι από αυτό με την παρουσία του ο ΠΑΣ εξασφαλίζει έναν τερματοφύλακα με τεράστια εμπειρία και μεγάλο ειδικό βάρος. Μετράει ο ΕΛΕ σαν παρουσία στο γήπεδο, στα αποδυτήρια. Έχει ζήσει τόσα και τόσα στα γήπεδα όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτά τα ολίγα άνθη για τον ΠΑΣ μας
θα συνεχίσω, όταν μου δώσει το ερέθισμα στις επόμενες αγωνιστικές
9/9/09
όντως
Όντως την αξιοκρατία την έχουμε στο τσεπάκι, αλλά επειδή την υπευθυνότητα και τη συνέπεια την κυνηγάμε να την τουφεκίσουμε...ε, λοιπόn, το άρθρο για τις εκλογές θα πάει λίγο πίσω. Έπεσαν και κάτι ξεγυρισμένα διαγωνίσματα και μια μικρή αδιαθεσία. Τέλος πάντων, θέλω πάρα πολύ τον επόμενο καιρό να σας συστήσω κάποιους νέους καλλιτέχνες, με τους οποίους έχω προσωπικές επαφές, ή να τους δώσω το βήμα να σας συστηθούν. Και οι δύο που έχω στο μυαλό μου σε πρώτη φάση αξίζουν τον κόπο...Ο ένας ασχολείται με τα εικαστικά και ο άλλος με μουσική και λογοτεχνία.
Τα λέμε,
λούνατικ
Τα λέμε,
λούνατικ
5/9/09
έκτατο δελτίο
Τελικά με αυτά που έγιναν χθες το βράδυ στη συναυλία αναγκάστηκα να γράψω γι' αυτά κι ας είχα πει ότι δεν πρόκειται εκτός κι αν με ενθουσιάσει. Φευ! Ακούγεται αστείο τώρα.
Τέλος πάντων.
Χθες Massive Attack.
Σήμερα Bregovic.
Αύριο εκλογές.
Και η αξιοκρατία δεν παίρνει τέλος σ' αυτό το μπλογκ.
Βαλκάνια vs Σουηδία, σημειώσατε δύο
Η ώρα είναι περασμένη και η συναυλία βαίνει προς το τέλος της. Ο Goran Bregovic έχει βγει για το encore του και όλοι περιμένουν να ακουστεί το πιο αγαπητό ίσως τραγούδι του συνθέτη από το Σαράγεβο, το Kalashnikov. Μέχρι τότε η συναυλία πήγε καλά κι όλοι έδειχναν ευχαριστημένοι Και οι καθήμενοι χειροκροτητές που δεν συμμετείχαν ιδιαίτερα στη συναυλία αλλά και οι νεότεροι, γνώστες της μουσικής του Bregovic, που χόρευαν ολόκληρη τη βραδιά μπροστά από τη σκηνή με πάθος. Μιλάμε για πολύ ιδρώτα. Να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι εξ αυτών μπήκαν λίγο μετά την αρχή της συναυλία κάνοντας ντου. Άρα είναι ξεκάθαρο από την αρχή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα, περισσότερο από ετερόκλητο, διχασμένο μουσικό κοινό...με διαφορετικές καταβολές, διαφορετική συμπεριφορά και εντελώς διαφορετική επαφή με την καλλιτεχνική αξία του Goran Bregovic.
Και τότε γύρω στις 12 παρά δεν ξέρω κι εγώ πόσο συνέβη το γεγονός που σημάδεψε και τερμάτισε κιόλας τη βραδιά. Μια κοπέλα ανεβαίνει στο μπροστινό μέρος της σκηνής χορεύοντας στους ρυθμούς του τραγουδιού με πάθος. Θέλησε να πλησιάσει τον αγαπημένο της δημιουργό ; Άγνωστο. Γρήγορα, πάντως, την κατεβάζουν σηκωτή οι άνδρες της ασφάλειας. Όμως την επόμενη κιόλας στιγμή είτε από συγκινητικό πείσμα είτε από τη μεγάλη ένταση της μουσικής, που σαγηνεύει και παρασύρει, η κοπέλα ξαναβρίσκεται στη σκηνή. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται, καθώς αυτοστιγμεί την μαζεύουν οι σεκιουριτάδες της συναυλίας. Ωστόσο, δεν είχαν προφανώς προβλέψει ότι πλέον είχαν δώσει και το κίνητρο της συμπαράστασης σε άλλα δύο άτομα, που κι αυτά αμέσως ανέβηκαν και κατέβηκαν με τις κλωτσιές από τη σκηνή. Αρχικά όλο αυτό το σκηνικό ο κ.Bregovic φαινόταν να το παρακολουθεί ατάραχος, ίσως από συνήθεια ή από ανοχή. Όταν όμως το επεισόδιο επαναλήφθηκε για δεύτερη και για τρίτη φορά και τα πρώτα μπουκάλια άρχισαν να πέφτουν με στόχο τους άνδρες της ασφάλειας, αποχώρησε από τη σκηνή, χωρίς να είναι ξεκάθαρο στα δικά μου μάτια, αν μετατράπηκε κι ο ίδιος σε κινούμενο στόχο για καλούς ρίπτες μπουκαλιών.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε η αποχώρησή του αυτή πεδίο δόξης λαμπρό για λεκτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των παρισταμένων Συζητήθηκε αρκετά το θέμα. Κι εμείς στην παρέα μου το αναλύσαμε για αρκετή ώρα, μη συμφωνώντας όλοι. Φαίνεται πως έγινε αιτία, για να συγκρουστούν οι δύο χροιές του κοινού που λέγαμε παραπάνω. Κι εδώ έρχονται στο μυαλό μου τα ερωτήματα που έβαζα χθες στην κουβέντα κυρίως υποστηρίζοντας όχι τον απομυθοποιημένο για μένα Goran Bregovic, αλλά όσους ανέβηκαν στη σκηνή και πολύ περισσότερο όσους εξανίσταντο ενάντια στη στάση του. Ο κ.Bregovic όταν αναφερόμαστε στην τέχνη του, θέλει να πιστεύει πως πρόκειται για μια ανοιχτή διάδραση αλά Βαλκάνια, όπως περίμενα ότι θα συμβαίνει, ή μια καλουπωμένη σχέση πομπού - δέκτη τύπου Μετροπόλιταν Όπερα ; Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις του κατά καιρούς διαπίστωνα έναν άνθρωπο που επιθυμεί να προκαλεί με την τέχνη του πάθη, αντιδράσεις...μουσική για αλκοόλ τη χαρακτήριζε. Τελικά, εγείρει πάθη ή όχι ; Κι αν ναι, πρόκειται και πάλι για καλουπωμένα σε κάποια πρότυπα συμπεριφοράς πάθη ; Όλοι οι κοινωνοί της τέχνης του την αντιλαμβάνονται και τη βιώνουν πανομοιότυπα ; Το θέμα τελικά είναι τι θέλει ο ίδιος ο δημιουργός και πόσο ξεκάθαρος είναι με το κοινό του. Ίσως δεν συμβιβάζεται το διχασμένο κοινό με τα ημίμετρα. Οι μεν έφυγαν ρίχνοντας μπινελίκια στους " μπαχαλάκιδες " πιτσιρικάδες που τα έκαναν πάλι σκατά και οι δε είχαν επικεντρωθεί στο πρόσωπό του Goran Bregovic, με μια μελαγχολία απομυθοποίησης. Ένας λιγότερος σα να σκέφτονταν. Αν ο κ.Bregovic επιθυμεί ήσυχες, προβλέψιμες συναυλίες ας μην ενδύεται το, τελικά, προσωπείο του μεγάλου Βαλκάνιου συνθέτη, που σαν τσιγγάνος βιώνει στο φουλ τα πάθη του και παραμερίζει τη λογική. Φαίνεται από τη στάση του πως κάτι τέτοιο τον ενδιαφέρει πλέον και δεν είναι κακό, θλιβερό ναι...αλλά θεμιτό. Πρέπει ωστόσο να έχει μια πιο έντιμη συνολική εικόνα. Να μην βγάζει προς τα έξω άλλα πράγματα. Δεν θα τους πείραζε τους μόνιμους χειροκροτητές σας, κύριε Bregovic, να δηλώνατε βολεμένος . Πάλι εκεί θα ήταν να σας χειροκροτούν, για να λένε ότι σας χειροκρότησαν και να ανεβάσουν το πολιτιστικό τους επίπεδο ( με τρανταχτές εξαιρέσεις όλα αυτά για να είμαστε ξηγημένοι ). Χέσε μέσα δηλαδή...Και τώρα για το κοινό κάποιας ηλικίας, που τόσο τα βάζει με μας ( τελειώνει το άρθρο και φτύνω στα μούτρα την αποστασιοποίηση, κατεβαίνω από τον εξώστη... ), θα πω την πολυφορεμένη φράση του Νικολάι Γκογκόλ : " Κύριοι αγαπάτε μας κι αξύριστους, ξυρισμένους μας αγαπάνε όλοι ".
Υ.Γ. Η στάση μερικών από τα παιδιά της διοργάνωση ήταν εξοργιστική και είναι πλήρως υπεύθυνοι για τις εντάσεις που δημιουργήθηκαν με τη λήξη της συναυλίας.
Και τότε γύρω στις 12 παρά δεν ξέρω κι εγώ πόσο συνέβη το γεγονός που σημάδεψε και τερμάτισε κιόλας τη βραδιά. Μια κοπέλα ανεβαίνει στο μπροστινό μέρος της σκηνής χορεύοντας στους ρυθμούς του τραγουδιού με πάθος. Θέλησε να πλησιάσει τον αγαπημένο της δημιουργό ; Άγνωστο. Γρήγορα, πάντως, την κατεβάζουν σηκωτή οι άνδρες της ασφάλειας. Όμως την επόμενη κιόλας στιγμή είτε από συγκινητικό πείσμα είτε από τη μεγάλη ένταση της μουσικής, που σαγηνεύει και παρασύρει, η κοπέλα ξαναβρίσκεται στη σκηνή. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται, καθώς αυτοστιγμεί την μαζεύουν οι σεκιουριτάδες της συναυλίας. Ωστόσο, δεν είχαν προφανώς προβλέψει ότι πλέον είχαν δώσει και το κίνητρο της συμπαράστασης σε άλλα δύο άτομα, που κι αυτά αμέσως ανέβηκαν και κατέβηκαν με τις κλωτσιές από τη σκηνή. Αρχικά όλο αυτό το σκηνικό ο κ.Bregovic φαινόταν να το παρακολουθεί ατάραχος, ίσως από συνήθεια ή από ανοχή. Όταν όμως το επεισόδιο επαναλήφθηκε για δεύτερη και για τρίτη φορά και τα πρώτα μπουκάλια άρχισαν να πέφτουν με στόχο τους άνδρες της ασφάλειας, αποχώρησε από τη σκηνή, χωρίς να είναι ξεκάθαρο στα δικά μου μάτια, αν μετατράπηκε κι ο ίδιος σε κινούμενο στόχο για καλούς ρίπτες μπουκαλιών.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε η αποχώρησή του αυτή πεδίο δόξης λαμπρό για λεκτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των παρισταμένων Συζητήθηκε αρκετά το θέμα. Κι εμείς στην παρέα μου το αναλύσαμε για αρκετή ώρα, μη συμφωνώντας όλοι. Φαίνεται πως έγινε αιτία, για να συγκρουστούν οι δύο χροιές του κοινού που λέγαμε παραπάνω. Κι εδώ έρχονται στο μυαλό μου τα ερωτήματα που έβαζα χθες στην κουβέντα κυρίως υποστηρίζοντας όχι τον απομυθοποιημένο για μένα Goran Bregovic, αλλά όσους ανέβηκαν στη σκηνή και πολύ περισσότερο όσους εξανίσταντο ενάντια στη στάση του. Ο κ.Bregovic όταν αναφερόμαστε στην τέχνη του, θέλει να πιστεύει πως πρόκειται για μια ανοιχτή διάδραση αλά Βαλκάνια, όπως περίμενα ότι θα συμβαίνει, ή μια καλουπωμένη σχέση πομπού - δέκτη τύπου Μετροπόλιταν Όπερα ; Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις του κατά καιρούς διαπίστωνα έναν άνθρωπο που επιθυμεί να προκαλεί με την τέχνη του πάθη, αντιδράσεις...μουσική για αλκοόλ τη χαρακτήριζε. Τελικά, εγείρει πάθη ή όχι ; Κι αν ναι, πρόκειται και πάλι για καλουπωμένα σε κάποια πρότυπα συμπεριφοράς πάθη ; Όλοι οι κοινωνοί της τέχνης του την αντιλαμβάνονται και τη βιώνουν πανομοιότυπα ; Το θέμα τελικά είναι τι θέλει ο ίδιος ο δημιουργός και πόσο ξεκάθαρος είναι με το κοινό του. Ίσως δεν συμβιβάζεται το διχασμένο κοινό με τα ημίμετρα. Οι μεν έφυγαν ρίχνοντας μπινελίκια στους " μπαχαλάκιδες " πιτσιρικάδες που τα έκαναν πάλι σκατά και οι δε είχαν επικεντρωθεί στο πρόσωπό του Goran Bregovic, με μια μελαγχολία απομυθοποίησης. Ένας λιγότερος σα να σκέφτονταν. Αν ο κ.Bregovic επιθυμεί ήσυχες, προβλέψιμες συναυλίες ας μην ενδύεται το, τελικά, προσωπείο του μεγάλου Βαλκάνιου συνθέτη, που σαν τσιγγάνος βιώνει στο φουλ τα πάθη του και παραμερίζει τη λογική. Φαίνεται από τη στάση του πως κάτι τέτοιο τον ενδιαφέρει πλέον και δεν είναι κακό, θλιβερό ναι...αλλά θεμιτό. Πρέπει ωστόσο να έχει μια πιο έντιμη συνολική εικόνα. Να μην βγάζει προς τα έξω άλλα πράγματα. Δεν θα τους πείραζε τους μόνιμους χειροκροτητές σας, κύριε Bregovic, να δηλώνατε βολεμένος . Πάλι εκεί θα ήταν να σας χειροκροτούν, για να λένε ότι σας χειροκρότησαν και να ανεβάσουν το πολιτιστικό τους επίπεδο ( με τρανταχτές εξαιρέσεις όλα αυτά για να είμαστε ξηγημένοι ). Χέσε μέσα δηλαδή...Και τώρα για το κοινό κάποιας ηλικίας, που τόσο τα βάζει με μας ( τελειώνει το άρθρο και φτύνω στα μούτρα την αποστασιοποίηση, κατεβαίνω από τον εξώστη... ), θα πω την πολυφορεμένη φράση του Νικολάι Γκογκόλ : " Κύριοι αγαπάτε μας κι αξύριστους, ξυρισμένους μας αγαπάνε όλοι ".
Υ.Γ. Η στάση μερικών από τα παιδιά της διοργάνωση ήταν εξοργιστική και είναι πλήρως υπεύθυνοι για τις εντάσεις που δημιουργήθηκαν με τη λήξη της συναυλίας.
4/9/09
καπετάνιε, καπετάνιε, massive attack εν όψει
Όντως. Καινούρια, ολόφρεσκα τραγούδια από την αγαπημένη μπάντα. Είναι γεγονός πως η μεγάλη παύση μετά το 2003 και το 100th Window έδωσε αφορμές για μπόλικη σπέκουλα και σίγουρα σε αυτό συνέβαλαν και οι μέτριες - για τον γράφοντα - δουλειές των Massive Attack όσον αφορά τα soundtracks.
Τέλος πάντως, μπορεί να μην βγει ακόμη ο πολυαναμενόμενος νέος δίσκος τους, αλλά τουλάχιστον μας ετοιμάζουν ένα EP που θα περιέχει τέσσερα τραγούδια και τρομερά ενδιαφέροντες καλλιτέχνες ως συμμετέχοντες. Πιο συγκεκριμένα, η Martina Topley Bird ( παλιότερα μούσα του Tricky με τρομερή φωνή και όμορφα σόλο τραγούδια ), ο Tunde Adebimpe ( Tv on the radio ) και ο Guy Garvey ( Elbow ) λογικά θα φροντίσουν να ντύσουν τις γνωστές μελαγχολικές διαδρομές των 3D και G με καλές ερμηνείες. Ευθύς αμέσως τα κομμάτια :
Splitting the atom
Psyche ( Martina Topley Bird )
Pray for the rain ( Tunde Adebimpe )
Bulletproof Love ( Guy Garvey )
Τώρα για το νέο τους δίσκο, φήμες λένε πως πρόκειται να κυκλοφορήσει είτε το Γενάρη είτε το Φλεβάρη του 2010. Δεν μπορώ να γνωρίζω κατά πόσο είναι ακριβείς, πάντως φαίνεται ότι όλα μπαίνουν σε μια σειρά για τους Massive Attack προς τέρψη και ικανοποίηση όλων ημών.
Σήμερα Massive Attack. Αύριο εκλογές.
Αξιοκρατία.
Τέλος πάντως, μπορεί να μην βγει ακόμη ο πολυαναμενόμενος νέος δίσκος τους, αλλά τουλάχιστον μας ετοιμάζουν ένα EP που θα περιέχει τέσσερα τραγούδια και τρομερά ενδιαφέροντες καλλιτέχνες ως συμμετέχοντες. Πιο συγκεκριμένα, η Martina Topley Bird ( παλιότερα μούσα του Tricky με τρομερή φωνή και όμορφα σόλο τραγούδια ), ο Tunde Adebimpe ( Tv on the radio ) και ο Guy Garvey ( Elbow ) λογικά θα φροντίσουν να ντύσουν τις γνωστές μελαγχολικές διαδρομές των 3D και G με καλές ερμηνείες. Ευθύς αμέσως τα κομμάτια :
Splitting the atom
Psyche ( Martina Topley Bird )
Pray for the rain ( Tunde Adebimpe )
Bulletproof Love ( Guy Garvey )
Τώρα για το νέο τους δίσκο, φήμες λένε πως πρόκειται να κυκλοφορήσει είτε το Γενάρη είτε το Φλεβάρη του 2010. Δεν μπορώ να γνωρίζω κατά πόσο είναι ακριβείς, πάντως φαίνεται ότι όλα μπαίνουν σε μια σειρά για τους Massive Attack προς τέρψη και ικανοποίηση όλων ημών.
Σήμερα Massive Attack. Αύριο εκλογές.
Αξιοκρατία.
back
Ξεκίνησα αυτή τη βδομάδα σχολείο και διαβάσματα. Γι' αυτό η απουσία, οπότε μην με σημειώσετε ως αδικαιολογήτως απόντα.
Τώρα στα δικά μας...ευτυχώς ήρθε το καλό μου το Π-Σ-Κ και θα βρούμε λίγο χρόνο για ποστάρισμα. Έχουμε και πολλά νέα, πολλά να σχολιάσουμε. Θα φάμε στη μάπα κι έναν ξεγυρισμένο προεκλογικό μήνα με καυλωμένους για εξουσία παραθυράκηδες στο χαζοκούτι, που θα απαντάνε σε άμπαλες ερωτήσεις άμπαλων δημοσιογράφων... Πήρα φόρα σήμερα...
Σήμερα το βραδάκι θα παίξει και ο Bregovic με τη μπάντα του εδώ, στα Γιάννενα. Καλό λόγο τον βρίσκω, για να ανηφορίσουμε προς Φρόντζο μεριά. Ωραίος τύπος ο Βαλκάνιος συνθέτης, ίσως να καταντάει βαρετός μετά από κάποια ώρα...αλλά δεν ξέρω. Θα το δούμε σήμερα. Μην περιμένετε πάντως review εκτός κι αν με ενθουσιάσει τόσο πολύ η συναυλία.
Και πάνω που πήγαινε τόσο καλά ο ΠΑΣ ήρθε η πουτάνα η διακοπή. Κρίμα και με τη φόρα που είχαμε πάρει θα παίζαμε γερά για το διπλό μέσα στο Χαριλάου...
Τώρα στα δικά μας...ευτυχώς ήρθε το καλό μου το Π-Σ-Κ και θα βρούμε λίγο χρόνο για ποστάρισμα. Έχουμε και πολλά νέα, πολλά να σχολιάσουμε. Θα φάμε στη μάπα κι έναν ξεγυρισμένο προεκλογικό μήνα με καυλωμένους για εξουσία παραθυράκηδες στο χαζοκούτι, που θα απαντάνε σε άμπαλες ερωτήσεις άμπαλων δημοσιογράφων... Πήρα φόρα σήμερα...
Σήμερα το βραδάκι θα παίξει και ο Bregovic με τη μπάντα του εδώ, στα Γιάννενα. Καλό λόγο τον βρίσκω, για να ανηφορίσουμε προς Φρόντζο μεριά. Ωραίος τύπος ο Βαλκάνιος συνθέτης, ίσως να καταντάει βαρετός μετά από κάποια ώρα...αλλά δεν ξέρω. Θα το δούμε σήμερα. Μην περιμένετε πάντως review εκτός κι αν με ενθουσιάσει τόσο πολύ η συναυλία.
Και πάνω που πήγαινε τόσο καλά ο ΠΑΣ ήρθε η πουτάνα η διακοπή. Κρίμα και με τη φόρα που είχαμε πάρει θα παίζαμε γερά για το διπλό μέσα στο Χαριλάου...
22/8/09
Συγκέντρωση αλληλεγγύης για το Θοδωρή Ηλιόπουλο
Συνέλευση αλληλεγγύης καλεί τη Δευτέρα 24 Αυγούστου και ώρα 10 π.μ. συγκέντρωση για την άμεση απελευθέρωση του Θοδωρή Ηλιόπουλου στην Πλατεία Πάργης Ιωαννίνων.
Όπως διαβάζω στο indymedia, τη Δευτέρα θα οργανωθούν δράσεις αλληλεγγύης σε ολόκληρη την Ελλάδα ανάλογα με την τοπική δυναμική, οπότε θα είναι καλό ο καθένας να ενημερωθεί γι' αυτές και να πάρει μέρος μπας και γίνει τίποτα με το όλο και πιο κρίσιμο - λόγω της κατάστασης της υγείας του - θέμα του Θοδωρή Ηλιόπουλου.
20/8/09
Ο "αντιδραστικός" Δεκέμβρης και ο Θοδωρής Ηλιόπουλος
Δράση-Αντίδραση
Πλησιάζοντας το τέλος του καλοκαιριού και έχοντας συμπληρώσει εννέα μήνες από τα συναρπαστικά γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, μου δόθηκε το ερέθισμα να κάτσω και να γράψω κάποιες σκέψεις μου για το τότε μα κυρίως για το τώρα. Ποιο ήταν το ερέθισμα ? Δυστυχώς δεν ήταν κάποια ανάμνηση, ούτε μια φωτογραφία ή ένα ντοκουμέντο, αντίθετα ένα πρόσωπο συνδέει το σήμερα με το " δικό μου " Δεκέμβρη... Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος. Προφυλακισμένος τους τελευταίους οχτώ μήνες, ο τελευταίος κρατούμενος του Δεκέμβρη, φαίνεται πως δεν πληρώνει τις κατά μία έννοια " αμαρτίες " άλλων, αλλά πολύ περισσότερο τις δικές του πεποιθήσεις και ιδέες. Ο Θοδωρής είναι αναρχικός, όμως το αμεσοδημοκρατικό του όραμα προσπαθεί να το πλησιάσει συνεισφέροντας ιδέες, κείμενα...πάντως σίγουρα όχι βόμβες μολότωφ και πέτρες. Τον συνέλαβαν " στο σωρό ", όπως λέμε, ενώ περπατούσε με φίλους στην Ακαδημίας. Του χρεώθηκαν τρία κακουργήματα Η ανακρίτρια του καταλογίζει ότι πέταγε μολότωφ έξω από τη Νομική. Μοναδικό πειστήριο οι μαρτυρίες δύο ΜΑΤατζήδων, που τον συνέλαβαν. Όταν ρωτήθηκαν, αν θα τον αναγνώριζαν, και απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια έδειξε τον Θοδωρή με το δάχτυλό της, ρώτησε και πήρε την απάντηση που ήθελε να ακούσει. Προσκόμισε αποδείξεις για την αθωότητά του, μα αγνοήθηκαν. Και τώρα παραμένει μόνος κρατούμενος αυτός, ο αρνητής της βίας ( στο Θοδωρή όμως θα επανέλθουμε στο δεύτερο μέρος του άρθρου ). Τι μου λέει εμένα αυτή η ιστορία ; Ότι φτάσαμε στο έσχατο σημείο της ποινικοποίησης ιδεών και πεποιθήσεων, πράγμα που πολύ απλά σημαίνει ότι το να δηλώνεις σήμερα αναρχικός, αντιεξουσιαστής..και πάει λέγοντας έχει γίνει πολύ επικίνδυνο. Πόσο πιο επικίνδυνο ξεμπρόστιασμα είναι όμως αυτό για την υποτιθέμενη δημοκρατία τους ;
Το κλίμα φόβου που χτίζεται, όμως, δεν αφορά αποκλειστικά την ποινικοποίηση ιδεών και αντιλήψεων. Τα περιστατικά είναι πολυάριθμα και μιλάνε από μόνα τους. Επιστρέφουμε στις μέρες του Δεκέμβρη. Έφηβοι μαθητές συλλαμβάνονται να διαδηλώνουν την οργή τους για μια σάπια τάξη πραγμάτων και οδηγούνται, δαρμένοι, στην Ασφάλεια, όπου κρατούνται για ώρες. Το επόμενο πρωινό στο δρόμο τους για το σχολείο άνδρες της ελληνικής αστυνομίας τους υποβάλλουν σε ταπεινωτικούς ελέγχους, ανοίγοντας τις τσάντες τους και ψάχνοντας τα προσωπικά τους αντικείμενα. Ο σκοπός είναι πασιφανής. Να " σπάσουν ", να φοβηθούν... Να μαζευτούν γρήγορα και να συνταχθούν με τους εξουσιαστές. Να αφομοιωθούν.
Από το Δεκέμβρη και μετά το οπλοστάσιο της περιστολής των ελευθεριών μας όλο και μεγενθύνεται. Κάμερες τοποθετούνται, παρά την αντισυνταγματικότητά τους, ταχύτατα και σχεδόν παντού στην Αθήνα. Κι άλλα μέτρα, κι άλλες χαμένες ελευθερίες. Κι όλα αυτά στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας Από το Δεκέμβρη και μετά ζούμε μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση των πιο αντιδραστικών κομματιών της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας Είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε αισιοδοξούμε βλακωδώς το γεγονός παραμένει. Η δράση του Δεκέμβρη έφερε και την κατοπινή αντίδραση και όσο πολύ υγεία ανέδιδε ο αυθορμητισμός των νέων και το γνήσιο δημοκρατικό αισθητήριο κάποιων εξ αυτών κατά τα σύγχρονα Δεκεμβιανά άλλο τόσο αρρώστια και έλλειψη δημοκρατικής αγωγής και ευαισθησίας δεικνύει η σημερινή αντίδραση. Δεν ξέρω αν η ελληνική κοινωνία βιώνει μια συνολική συντηρητικοποίηση, πάντως είναι βέβαιο πως κάποια τμήματά της έχουν στρέψει το πηδάλιο προς τα ακροδεξιό και κατευθύνονται ολοταχώς για όπου τους βγάλουν οι νεοφασιστικές και ξενοφοβικές κορώνες.
Ο τελευταίος κρατούμενος
Σας μίλησα με λίγα λόγια για την αρχή της ιστορίας του Θοδωρή Ηλίοπουλου. Στην περίπτωσή του, ωστόσο, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία το παρόν της υπόθεσης. Σήμερα κι εδώ κι έναν ολόκληρο μήνα, λοιπόν, ο Θοδωρής βρίσκεται σε απεργία πείνας. Το εξαιρετικό δυσάρεστο είναι πως ενώ έχει φτάσει στο σημείο να απειλείται η σωματική του ακεραιότητα με σοβαρές βλάβες, η διεύθυνση των φυλακών Κορυδαλλού αρνείται πεισματικά να τον μεταφέρει σε κάποιο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής ρισκάρει την ίδια του τη ζωή χρησιμοποιώντας ως όπλο το ίδιο του το σώμα. Μίλησε με τη Ντίνα Δασκαλοπούλου για το Ε της Ελευθεροτυπίας εκθέτοντας τις απόψεις για πολλά ζητήματα και τις σκέψεις του για την κατάστασή του. Από εκεί μαθαίνουμε ότι τελικά οι κρατούντες έχουν δίκιο που αντιδρούν με τέτοιο φόβο απέναντι σε ανθρώπους σαν το Θοδωρή, που βγαίνουν στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό τους ( όπως αναφέρει ο ίδιος ), για να κοινωνήσουνε ιδέες, απόψεις, οράματα για μια μεγάλη αλλαγή. Η αλληλεγγύη και ο σεβασμός προς αυτόν τον απεργό πείνας εκφράζεται μέχρι τώρα από πολλούς χώρους και όντως αποτελούν αυτονόητα πράγματα. Είναι και κλείνοντας η περίπτωσή του ένα τόσο τρανταχτό παράδειγμα της σημερινής σαπίλας που μας έχει κατακλύσει με το προσωπείο της δημοκρατίας...
εδώ θα βρείτε τη συνέντεξή του : http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=72960
11/8/09
back
Επιστρέψαμε στην πόλη, επιστρέψαμε και στο μετερίζι μας...Θα γράψω σίγουρα κάτι αυτές τις μέρες για τις διακοπές μου, φυσικά για το Πήλιο που τόσο μου ταίριαξε, και ίσως και για τη Θεσσαλονίκη,η οποία ήταν παλιά γνωστή μου.
Δεν ξέρω τι να περιμένετε από μένα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Μάλλον σχετικά χαλαρή διάθεση, άτακτο γράψιμο και θεματολογία κάπως καλλιτεχνική Θέλω να σας μιλήσω για τα βιβλία που διάβασα τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, για τις μουσικές που ανακάλυψα ή που ξανασυνάντησα τυχαία και για μία ταινία που η καλή μου τύχη με έσπρωξε να την ξαναδώ, καθώς αυτή η δεύτερη φορά μου προκάλεσε σαφώς ποιοτικότερα και πιο ώριμα συναισθήματα από την πρώτη. Όλα αυτά προσεχώς όμως...Α και προσεχώς ΠΑΣ Γιάννενα εννοείται.
Λοιπόν, γεια προς το παρόν. Από αύριο θα τα λέμε ξανά, όπως είχαμε αρχίσει να τα λέμε.
Δεν ξέρω τι να περιμένετε από μένα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Μάλλον σχετικά χαλαρή διάθεση, άτακτο γράψιμο και θεματολογία κάπως καλλιτεχνική Θέλω να σας μιλήσω για τα βιβλία που διάβασα τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, για τις μουσικές που ανακάλυψα ή που ξανασυνάντησα τυχαία και για μία ταινία που η καλή μου τύχη με έσπρωξε να την ξαναδώ, καθώς αυτή η δεύτερη φορά μου προκάλεσε σαφώς ποιοτικότερα και πιο ώριμα συναισθήματα από την πρώτη. Όλα αυτά προσεχώς όμως...Α και προσεχώς ΠΑΣ Γιάννενα εννοείται.
Λοιπόν, γεια προς το παρόν. Από αύριο θα τα λέμε ξανά, όπως είχαμε αρχίσει να τα λέμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)