smoking hero #7

poetic breaths

Σίγουρα πολλά λείπουν απ' τις ζωές μας. Ατομικά ή συλλογικά, όπως και να ιδωθούν τα πράγματα σήμερα αλλά και, ας είμαστε πραγματιστές, πάντοτε, ελλείμματα βιώνονται σε πολλά επίπεδα απ' τον καθένα. Χρόνος, χρήματα, ελευθερία, έρωτας, σιγουριά και πάει λέγοντας. Όλα αυτά μας σημαδεύουν συχνότερα με την απουσία τους παρά με την παρουσία τους.

Στο μικρόκοσμο της πόλης μας, των Ιωαννίνων, διατυπώνονται πλείστα όσα αιτήματα ατομικά και συλλογικά για κενά που επιθυμείται να καλυφθούν, να μας καλύψουν ή και να καλύψουμε. Δύο τα χαρακτηριστικά αυτών των αιτημάτων, όπως προσλαμβάνονται απ' του γράφοντος το ταπεινό μυαλό: αφενός πρόκειται για αιτήματα στην πλειονότητά τους χρησιμοθηρικού, υλικού, πρακτικού χαρακτήρα (λόγου χάρη χρηματικές διευθετήσεις, κατασκευαστικά ζητήματα, επίλυση καθημερινών προβλημάτων πρακτικής φύσης και τα ρέστα) κι αφετέρου σχεδόν τα περισσότερα απ' αυτά εναποθέτουν μια επιθυμία ολοκληρωτικά σε κάποιον τρίτο, είτε ο τελευταίος είναι ο οποιοσδήποτε φορέας είτε κάθε φυσικό πρόσωπο, χωρίς να διατηρούν και κάποιο στοιχείο πιθανής ατομικής πρωτοβουλίας, ανάμειξης για τον πομπό του αιτήματος. Δηλαδή, ορθά κοφτά, συμβαίνει πολύ συχνά να αιτούμαστε, όντας συνειδητά απρόθυμοι για κάθε συμμετοχή που θα βοηθά στην επίτευξη του αιτήματος, που στην τελική συνιστά μια διατυπωμένη, εκπεφρασμένη -στην περίπτωσή μας- επιθυμία. Επιθυμία δική μας. Ίσως να έχει να κάνει με τη φύση του κενού που ίσως καλυφθεί και το οποίο συχνά είναι υλικό, ίσως -πιθανότατα- να είναι αυτό παρεπόμενο του τρόπου σκέψης, δράσης, λειτουργίας του ατόμου μέσα στην κοινωνία σήμερα. Δεν είναι αυτό το θέμα μας πάντως.

Αυτό που πραγματικά με απασχολεί και με κινητοποίησε να σκεφτώ, να συζητήσω, να κατασκευάσω και να γράψω (με αυτή τη σειρά, παρακαλώ) είναι ένα δικό μου διαπιστωμένο κενό. Της ποίησης. Όχι τόσο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά κυριότερα σε αυτό του χώρου στον οποίο διάγω μέχρι τώρα, δηλαδή τα Γιάννενα. Σκεφτόμουν ότι είναι απίθανο να περπατήσεις την πόλη και να δεις ποίηση αποτυπωμένη στους δρόμους της, στα κτίριά της...Και σκεφτόμουν ακόμη, πόσο θα συγκινόμουν με έναν περίπατο στην πόλη που θα με οδηγούσε μπροστά στην ευαισθησία ενός αγνώστου συμπολίτη, περαστικού -ποιος ξέρει;- να αποτυπώσει σε κοινή θέα με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο ένα ποίημα, που τυγχάνει να είναι και δικό μου αγαπημένο. Ή που τη συγκεκριμένη στιγμή της οπτικής επαφής με γεμίζει, με ικανοποιεί, με χαροποιεί, με ευαισθητοποιεί, με εκνευρίζει, με απωθεί, μου φέρνει εμετό. Το θέμα είναι να προκαλείται συναίσθημα. Η απάθεια του κόσμου μας τείνει σε απόλυτο μαρτύριο. Δεν ζούσε σε ποιητικές μέρες, μας λένε. Αλλά και ποιος θα το κρίνει αυτό; Κι άλλωστε ένα ποίημα μπορεί να ξεπηδήσει από οπουδήποτε κι ένα συναίσθημα μπορεί να προκληθεί ακόμη και σήμερα από μια αράδα στίχους έντεχνα συνταιριασμένους.
Το δικό μου αίτημα, λοιπόν, είναι για περισσότερη ποίηση στην πόλη. Αρκετά με τα σλόγκαν, τις διαφημίσεις, τα συνθήματα...Μας χόρτασαν όλα αυτά ασχήμια, βρισιές, θυμό, κάποτε μας γέννησαν προβληματισμούς, άλλοτε μας χάρισαν απλόχερα την ευθυμία. Αλλά αρκετά! Ας έρθει και η ποίηση κάπου να χωθεί -κάντε έναν κώλο παραπέρα- ανάμεσα σ' όλα αυτά. Όχι, για να επιβληθεί. Δεν είναι του χαρακτήρα της, νομίζω. Ούτε για να κερδίσει κάτι. Ίσως το μόνο που να θέλει και να έφτασε στο σημείο να ντρέπεται να το ζητήσει στην εποχή μας -σκάσε ποίηση, πεινάμε...σκάσε ποίηση, γαμάμε- είναι μια στάλα προσοχή. Και, παρακαλώ την προσοχή σας, σε καμία περίπτωση για να ακούσει τα μπράβο μας, αλλά για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε και πού μας φτάσαμε. Άντε και κανά σιγανό χειροκρότημα μπορεί να το θελήσει. Αλλά μονάχα αυτό.

Πώς θα γίνει αυτό; Ευτυχώς συνειδητοποίησα νωρίς-νωρίς ότι όσο και να χτυπήσω, ή και να χτυπήσουμε, τις πόρτες των γραφείων δεν θα πετύχω κάτι, ακόμη κι αν τις βρω ανοιχτές. Οπότε μόνοι μας θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, μόνοι μας θα ικανοποιήσουμε το αίτημά μας. -Εγένετο project δηλαδή, Στέφανε; -Ω, ναι, εγένετο project. Ας βρούμε ο καθένας τον τρόπο του, το μέσο που μας αρέσει να χρησιμοποιούμε κι ας αναπνεύσουμε ποιητικά. Οι ανάσες μας είναι ανάσες ανέχειας, ανασφάλειας, φόβου, έλλειψης...οι ανάσες μα είναι βρώμικες... Ας γίνουν και ποιητικές, έστω για λίγο. Και δεν πρέπει να λησμονούνε πως η μετάδοση της ποίησης είναι σαν μια ασίστ. Χαίρεται και αυτός που την καταγράφει και αυτός που τη λαμβάνει ως ερέθισμα. Άλλωστε, ακόμη κι αν όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση για την αξία τους, ακόμη κι αν η ζωή εμφανίζεται βγαλμένη από σοπεναουερικό στοχασμό, η τέχνη μένει να την ομορφαίνει, να της δίνει νόημα είτε ολομόναχη είτε μαζί με άλλα πράγματα. Επιστρέφω. Σπρέι, στένσιλς, τέχνη του δρόμου, αυτοκόλλητα, μαρκαδόροι, αφίσες, ζωγραφιές. Χριστιανόπουλος, Πρεβέρ, Καβάφης, Καρούζος, Λόρκα, Αρχίλοχος, Μπουκόφσκι, Γκίνσμπεργκ. Αντιστοιχίστε ελεύθερα. Δεν ξέρω, αν είναι ξεκάθαρα κάλεσμα αυτό το κείμενο. Μάλλον είναι, αλλά και να μην υπάρξει ανταπόκριση θα μείνω να το μεγαλώνω μόνος. Έφτιαξα ήδη τα δύο πρώτα καβαφικά αυτοκόλλητα κι ανυπομονώ για τη συνέχεια. Προτείνω μάλιστα και να βγάζουμε φωτογραφίες τα ποίηματα που θα αναπαράγουμε ή θα συναντάμε και να τα δημοσιεύουμε εδώ στον εξώστη, για να δούμε ότι οι ποιητικές ανάσες όλο και συχνότερα εκπληρώνουν μια καλή εκπνοή.
Poetic Breaths λοιπόν και καλή αρχή μας εύχομαι.

πρωινό κυριακής

Είναι πρωί ακόμα. Βρέχει στα Γιάννενα. Βασικά, ψέματα. Μία βρέχει και μία ρίχνει χαλάζι. Τουλάχιστον σπάει και τη μονοτονία. Διαβάζω σήμερα απ' όταν ξύπνησα και άνοιξα τον υπολογιστή αποκόμματα της ιστορίας των Στέρεο Νόβα. Παλιές συνεντεύξεις του Κωνσταντίνου Β. άλλοτε στο Χρονά, άλλοτε στο Φράγκο κι άλλοτε στον Αναστασόπουλο, κριτικές του Ζήλου, άρθρα του Τσαγκαριουσιάνου. Προσπαθώ να συνθέσω συνοδεία της μουσικής τους και ζεστού γαλλικού καφέ το παζλ της Αθήνας της δεκαετίας του 90'. Πασχίζω να ζωντανέψω τη συνοικία τους, το Περιστέρι. Κάτι που πάντα στριφογύριζε στο μυαλό μου ως γλυκόπικρη υπενθύμιση της ηλικίας και εντοπιότητάς μου είναι το πόσο θα ήθελα να μεγάλωνα συγχρόνως με τους Στέρεο Νόβα σε κάποια γειτονιά της Αθήνας. Πόσο περισσότερο θα μπορούσα να συνδεθώ με την αστική ποίηση του Κωνσταντίνου Β. Πόσο περισσότερο θα έβρισκα τον εαυτό μου στα περισσότερα τραγούδια τους που αφορμώνται από στοιχεία της αστικής ζωής της πρωτεύουσας. Απ' την άλλη νιώθω κι ότι αυτό το γεγονός της χωροχρονικής απόστασης ίσως τελικά και να μεγαλώνει το δέσιμο. Η απόσταση επιτρέπει στον έρωτα να προετοιμάσει και να γλυκάνει τις ψυχές, ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες οδυνηρού σφάλματος. Μα τα σφάλματα είναι ωραία! Τέλος πάντων, για μένα κάπως έτσι λειτουργεί ο έρωτάς μου για τους ΣΝ. Όπως είπα, χρωστά πολλά στην απόσταση. Συνεχίζει να γρατσουνάει το παράθυρό μου μια το χαλάζι και μια η βροχή. Σκέφτομαι ότι δεν έχω πάει ποτέ στο γήπεδο με χαλάζι και περιμένω να περάσει η ώρα, να βάλω το αγριεμένο κασκόλ μου και το κυανόλευκο προσωπείο και να λάβω θέση, τη θέση "εδώ και τώρα". Σκέφτομαι ότι μπορεί και να τα έχουμε σκατώσει λίγο στις ζωές μας. Αλλά εγώ είμαι καλά, ήρεμος όσο ποτέ. Μπορεί να μην γράφω ποιήματα, αλλά σίγουρα γράφω ώρες χαράς και γαλήνης. Και δεν είχα πολλές ως τώρα. Μάλλον είχε μηδενίσει το κοντέρ. Μα και σένα καλά σε βλέπω. Δεν είσαι; Προσμένω το κάλεσμά σου, για να ενεργοποιήσω τα φίλτρα της καλής μας χημείας. Άλλωστε, γι' αυτήν ποτέ δεν αμφέβαλλα. Ήταν μια σταθερά, όπως και να το κάνουμε. Σκέφτομαι...Γιατί να μας αρέσουν τα λυπητερά τραγούδια και γιατί ο Morissey να έχει τόσο σπαραχτική φωνή; Δεν είμαι σίγουρος για ποιο πράγμα έχω περισσότερη διάθεση. Μπορώ σίγουρα να αφιερώσω χρόνο στη μελέτη, στο διάβασμα, στο οτιδήποτε έκανα πάντα και έγινε συνήθειο. Όλα αυτά όμως, αφού πρώτα σε χορτάσω. Ειδάλλως νιώθω πως δεν μπορώ να σταθώ πουθενά, να συγκεντρωθώ, να γίνω αποδοτικός. Πρέπει να γεμίσω με τη φαιά ουσία που μου προσφέρει η αγάπη μας και μετά να την καταναλώσω με λαιμαργία. Ξέρω ότι θα είσαι εκεί για μένα, ώστε οι μπαταρίες μου θα είναι πάντοτε ανανεώσιμες. Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτές τις λέξεις. Κι ακόμη περισσότερο, δεν ξέρω γιατί δεν γράφω συχνότερα τέτοιες λέξεις. Για το μόνο που είμαι σίγουρος όμως είναι ότι με ευχαριστεί κι ότι άπαξ και πιάσω το πληκτρολόγιο κι αρχίσω να βουτώ στα βάθη και στα τρίσβαθα και να βγαίνω με ένα νέο κάθε φορά συνειρμό η ροή των λέξεων γίνεται το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Περνά η ώρα. Πρέπει να βάλλω κι άλλη μουσική. Γιατί γράφω το βάλλω με δύο λάμδα; Με έχουν πλήξει τα αρχαία μου φαίνεται και είναι απόλυτη ανάγκη να ξεμπλέξουμε τα μπούτια μας. Τι να ακούσω; Μετά τους ΣΝ συνήθως στέκομαι αμήχανος απέναντι στις δυνατότητές μου. Τι να κάνω που το φυσικότερο πράγμα μου μοιάζει να συνεχίσω και να συνεχίζω με ΣΝ; Μπα, these new puritans για τώρα, ευχάριστη ανακάλυψη δια μέσου στερεο-φονικών και Δ.Αναστασόπουλο. Σας χαιρετώ και σας φιλώ. Θα επανέλθω σύντομα με μια ιδέα και μια ελπίδα...

heligoland νο.1

Καθώς κυλά και το τελευταίο τραγούδι του heligoland, του νέου φρεσκότατου δίσκου δηλαδή των massive attack, λίγα πράγματα έχω κρατήσει απ΄την πρώτη ακρόαση. Δεν πιστεύω να ήταν παραπάνω από δυο-τρία τα κομμάτια που με ανάγκασαν να ανατρέξω στους τίτλους, να τσεκάρω τους συντελεστές και τα ρέστα. Ίσως να φταίει που είναι και η πρώτη ακρόαση. Μακάρι. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όλο το διάστημα της αναμονής (όντως αναμονής διότι μου αρέσουν πολύ) αναρωτιόμουν, αν μπορούν ακόμη να γράφουν καλή μουσική ή έχουν ξοφλήσει. Και για να βγάλω όλα τα άπλυτα της ακρόασης αυτής στη φόρα, το ίδιο δίλημμα τριβέλιζε το μυαλό μου και μπλεκόταν στα αισθητήρια του γούστου μου όσο εξελισσόταν η μουσική αλληλουχία. Δεν ξέρω. Ένιωθα ότι κάποτε με ικανοποιούσε αυτό που άκουγα και κάποτε πως τραβούσα από τα μαλλιά κάθε αξιολογική κρίση, για να τους δικαιώσω. Μπορεί να είναι και αναπόφευκτο, όταν πρόκειται για έναν καλλιτέχνη της προτίμησής μας, ή μπορεί απλώς να μην είμαι καθόλου αυστηρός με όσα αγαπώ, ή έστω εκτιμώ ότι έχω αισθανθεί εξαιτίας τους ένα ουράνιο τόξο συναισθημάτων. Τελικά στέρεψαν; Κάθε άλλο, νομίζω, αν και θα βεβαιωθώ με τις επόμενες ακροάσεις. Μόνο που έχουν αδύναμες στιγμές και μόνο που το blue lines, είτε βρίσκεται σε θέση οδηγού και το καταδιώκουν να το φτάσουν και να το ξεπεράσουν είτε αυτό τους κυνηγά, σίγουρα φιλτράρει κάθε μετέπειτα πόνημά τους και το βάζει σε μια άδικη σύγκριση. Θα ακουστεί κοινότυπο, αλλά ως άκουσμα από μια νέα μπάντα θα με ενθουσίαζε. Τώρα όλα είναι διαφορετικά. Οι απαιτήσεις δεν φορτώνουν μόνο τις πλάτες του μουσικού μα και του ακροατή.

νέος δίσκος προς ακρόαση, το jeopardy των sound, τέλος χρόνου για τους massive attack, για σήμερα...

post-punk τζούρα

So many feelings
end up in here
left so alone I'm with
oh, an atmoshere
I'm sick and I'm tired
of reasoning
just want to break out
shake off this skin

I can't escape myself

All my problems
lume larger than life
I can swallow another slice
Seems like my shadow
marks every strike
can't learn to live with
what's trapped inside

I can't escape myself

So many feelings
end up in here
left so alone I'm with
oh, an atmoshere
I'm sick and I'm tired
of reasoning
just want to break out
shake off this skin

smoking hero #6

Το διάβασα σήμερα στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, μου άρεσε και το μεταγράφω εδώ, στους ήρωες...



Ένα τσιγάρο που ζητά ν' ανάψει
σταλιάζει η μνήμη όσων ζήσαμε μαζί
μέσα στον ιδρωμένο αέρα της ομίχλης
δαγκώνει το ρίγος ανάμεσα στα δόντια
και κουμπώνεται

χώνοντας τα χέρια σε μια αξιοπρέπεια λεπτή
κάτω απ' την άραχλη ελπίδα ενός φανού
ένα τσιγάρο τα αισθήματα
σε φίνο κοστούμι

πίνουν απ' την καύτρα το πείσμα
ενάντια στο να σβήσουν.

Γεώργιος Λαγούρος

vlad

22/1/2010

Κάτι τέτοιες ώρες είναι, νομίζω, οι πιο γαμάτες, για να πίνεις τον καφέ σου χαζεύοντας στον υπολογιστή. Έξω ,από χθες, το σκέφτεσαι και δεύτερη φορά πριν βγεις, καθώς ο καιρός στράβωσε - ή ήρθε στα συγκαλά του. Όπως το πάρει κανείς. Οπότε μία επιλογή είναι το χάζεμα και η άλλη το διάβασμα. Τώρα, για το ποιο είναι καλύτερο ας μην σχολιάσω καθόλου, αν και τον τελευταίο καιρό, που νιώθω αποσυμπιεσμένος σε μεγάλο βαθμό όσον αφορά τα μαθήματα και τις εξετάσεις, τα βρίσκω ξανά ενδιαφέροντα. Ψέματα, όχι κι ενδιαφέροντα μα τουλάχιστον δεν με απωθούν, δεν υπάρχει καμία απόκρουση και καμία αντιπαλότητα. Αντιπαλότητα πλάκα-πλάκα αρχίζει να δημιουργείται εκ του μηδενός και ταχύτατα μάλιστα με την τοπική ΚΝΕ, που πάλι μας τα έσπασε τις προάλλες στη συζήτηση του συντονιστικού. Κι έχω και καλές προθέσεις, ρε παιδί μου, και λέω μέσα μου ας "είμαι ανοιχτός" και "δεν φταίνε τα παιδιά που προσπαθούν, ζορίζονται, θα έλεγα, να φέρουν τη λαοκρατία ετεροχρονισμένα στην όλο προσμονή χώρα μας και τους βγαίνει η όλη διαδικασία σε συμπτώματα καταπιεσμένης λούγγρας ( ή λούγκρας, θα σας γελάσω... )". Η κακιά η ώρα ευθύνεται για όλα. Εκείνη η στιγμή που τα κόζαρε από μακριά το έμπειρο κνιτικο μάτι του καθοδηγητή και τα έβαλε στο βρακί του κόμματος. Φοβερό! Μιλούσα με παιδιά που έχουν να σκεφτούν ελεύθερα ( όσο γίνεται ) εδώ και χρόνια. Αν και, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό είναι σύνηθες. Το αντίθετο θα έπρεπε να με εντυπωσιάζει περισσότερο. Ε και τώρα το βλέπω να σταματάνε να μας τραμπουκίζουν στο συντονιστικό, αλλά στάνταρ θα συστήσουν ξανά το δικό τους, για να καταγγείλουν εμάς και τις προσπάθειες μας ως διασπαστικές του μαθητικού, του αγροτικού, του οικοδομικού, του κομμουνιστικού κινήματος...αντιλαϊκή καταιγίδα στο μυαλό μου ξέσπασε μόλις σε είδα. Παρεπιμπτόντως, ήμουν τόσο σίγουρος ότι, όταν έγραφα στο γκούγκλ "αντιλαικη", για να μου βγάλει τη λέξη κάπου με διαλυτικά ( είμαι γνωστός άμπαλος ) και να την επικολλήσω εδώ, θα ήταν το πρώτο αποτέλεσμα ο ριζοσπάστης που δεν τη φχαριστήθηκα καθόλου τη μαντεψιά μου, την επιτυχία μου. Όλα αυτά τα περί ΚΝΕ, ή καλύτερα ο σωρός των συνειρμών, με τη συνοδεία των lcd soundsystem και των kasabian. ΟΚ, οι πρώτοι είναι καταπληκτική μπάντα, ειδικά όταν θες ένα σιγουράκι με σκοπό να ανέβεις λίγο σε διάθεση. Οι δεύτεροι ήταν πάντοτε για μένα η μπάντα που είχε τις προοπτικές, σου έδειχνε, βρε αδερφέ, πράγματα που σε ενθουσίαζαν, αλλά που εξίσου πάντοτε μαζί με τα διαμάντια πήγαινε κι η φύρα. Μέχρι τον περσινό, πλέον, δίσκο που γάμησε, πήρε κεφάλια, έσπειρε και τα λοιπά μεταλάδικα. Γουστάρω τώρα και θα ανεβάσω και μια φωτογραφία kasabian, έτσι για την καύλα. Πρέπει να την κάνω για διάβασμα σιγά-σιγά. Ευελπιστώ να με πιάσει κι αύριο η προκοπή και να γράψω καμιά αράδα. Αν και έχουμε και μοίρασμα και στρατολογία, γενικά δουλίτσες. Τέλος πάντων. Θα δούμε. Γεια, προς το παρόν.

Η γεωγραφία είναι απόλυτη. Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης.

Η γεωγραφία είναι απόλυτη
Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης
Το μάθημά μου το πήρα
Κι αυτός ο δρόμος δεν υπάρχει πουθενά

Εσύ βλέπεις εικόνες σε κίνηση
Άσκοπος χρόνος
Θα πάρεις το δρόμο σου κι έτσι δε θα ενωθούμε ποτέ
Χρειάζεται μια διακοπή ρεύματος
Για να συνειδητοποιήσεις τη μοίρα
Σαν αϋπνία
Σιωπηλή ακινησία
Μια ενδότερη χώρα με οδηγεί στην αϋπνία, την απώλεια
Σπρώξε με, βαριέμαι τη διασκέδαση
Το αυτόματο μέλλον
Μοιάζεις με τέρας όμως μ' αρέσεις
Μπορείς να ικανοποιήσεις τους στόχους μου
Και να μη ζητήσεις τίποτε άλλο από μένα
Είναι απλό, σαν προοπτική δρόμων

Μάθημα δεύτερο
Τα κτίρια είναι πιο σταθερά απ' τα βήματα,
Τα δέντρα, τον τρόπο που μαρκάρεις τις εποχές
Απ' το ένα παράθυρο στο επόμενο όνειρο
Προεκτάσεις ενός ανεξέλεγκτου κόσμου
Από εδώ μέχρι τα ψυγεία
Τα καταψυγμένα ζώα ονειρεύονται τη διακοπή του τρεξίματος
Μετά από εκεί δε βλέπεις

Μάθημα τρίτο
Θα τρως και θα κάνεις σεξ
Θ' αποκτήσεις κοινωνική συνείδηση
Κι ένα νούμερο σε οποιαδήποτε τράπεζα

Μάθημα τέσσερα
Σιωπή

Χα, χα!

Μάθημα πέντε, έξι, επτά, οχτώ,
Αδιάβαστος,
Εννιά, το ανάποδο του έξι
Συνδυασμός του εξήντα εννιά
Πολιτισμός

Μάθημα δέκα
Τα έμαθες όλα, είσαι ελεύθερος
Μα έχεις μόνο μία επιλογή...

Τα βιλία που θα χαρίσω στον αγέννητο γιο μου και τα απαραίτητα εσώκλειστα, ιδιόχειρα σημειώματα

- Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης
- Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, Όσκαρ Ουάιντ
- Ούτε τύμπανα ούτε τρομπέτες, Γιάννης Τριάντης
- Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας, Χανς Μαγκνους Εντσενσμπέργκερ
- Στο δρόμο, Τζακ Κέρουακ


Το Μονόγραμμα. . . για τη λεπτή συγκίνηση, για την όξυνση των συναισθηματικών αισθητηρίων σου, για τη γνώση της αυθύπαρκτης χαράς του έρωτα και της αγάπης, για τη θάλασσα μέσα του που θα ήθελα να την ακούς σε όλη σου του ζωή κάπου-κάπου και να ποτιστείς μ' αυτή, για την υπεροψία της αγάπης που όλα τα τσακίζει μα και που παύει την κατάλληλη στιγμή για να γίνει ποίημα, για τους δύο που έγιναν ένα και ξανά δύο αλλά έμειναν ένα στο μυαλό του, στο μυαλό της, για να έχεις αποθέματα κουράγιου όταν θα πρέπει να βρίσκεις θάρρος και να φανερώνεις τ' αφανέρωτά σου, για τη θρησκευτικότητα που θα μάθεις να ψάχνεις, για τον άνθρωπο που είμαστε και είναι θεός, γιατί :



" τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή "




Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι. . . για την ομορφιά που μόνη αυτή θα μας σώσει, πρέπει να ξέρεις από νωρίς, πρέπει να ξέρεις για τον αισθητικισμό εμού του ιδίου και για τον αισθητή, τον εστέτ που θα ξυπνά μέσα σου, για το λόρδο Χένρι, για το λόγο για το λόγο, για την αυτοπραγμάτωση της άσκησης ύφους που μπερδεύει αισθήσεις και σώμα σε χαρμάνι φλεγματικής αστικής ευγένειας και της συνακόλουθης αριστοκρατικής υποκρισίας, για το νέο που είναι απλώς όμορφος, που - ίσως - είναι μόνο όμορφος μα δεν πρέπει να τον παρατηρείς, γιε μου, ως ωραίο τίποτα διότι πικρά τον υποτιμάς, για τα λουλούδια που είναι λέξεις κοκκινωπές, βαθυγάλαζες, βιολετί ανθίζουσες υπό τον ήλιο της μεταφυσικής της έμπνευσης. για τα λουλούδια που είναι λέξεις αγκαθωτές, πληγωτικές, για να μάθεις τον πόνο της φθοράς πριν αντιμετωπίσεις τις κατάρες του Μπωντλαίρ και τις ικεσίες του Αλεξανδρινού, για τη ζωή και την τέχνη, την τέχνη και τη ζωή υπό το πρίσμα του Νταλί, για να εντυπωσιάζεσαι από την ομορφιά και να το δείχνεις υπερβαίνοντας τα υπερήφανα εσκαμμένα, για τις χαρακιές αίματος, για να επιθυμείς/ για να επιθυμήσεις έστω μια φορά/ να είσαι ο λόρδος Χένρι, ο ωραίος Ντόριαν, να είσαι ο τραγικός μας ζωγράφος, να μην ντρέπεσαι να ονειρεύεσαι να μην αισθανθείς παράξενα όταν τα όνειρά σου κυλάνε στις φλέβες σου, για να σου γίνουν αυτά κτήμα και γνώση εξ απαλών ονύχων κι όχι στερνή που επιθυμείται αναδρομικά, να μη φοβάσαι τίποτα


Το Ούτε τύμπανα ούτε τρομπέτες. . . για τους ανθρώπους που όταν θα διαβάζεις αυτό το βιβλίο θα εκλείπουν ή θα έχουν αποτραβηχτεί ως δαχτυλοδεικτούμενοι, που και τώρα κάπως έτσι είναι για όσους μέσα στη βουή της ρουτίνας και της τριβής της καθημερινότητας ψάχνουν αξίες : την ευγένεια, την απλότητα, την αξιοπρέπεια, φόρος τιμής αυτό το βιβλίο για τον τύπο των ήλων και το κανάλι ένα του Πειραιά, για τον πρώτο και καλύτερο smoking hero, για να βρεις το απροσποίητα ταπεινό στην ευγένεια και στους τρόπους που ο πολύς ο κόσμος ονομάζει καλούς μα που εμείς θα τους λέμε ανθρώπινους, για να υγράνουν τα μάτια με το Αγρίνιο, το φάρο και τα άψυχα αντικείμενα που τελικά πρέπει ν' αρχίσουμε να τα βλέπουμε κι αλλιώς, για να μάθεις ότι ζωή μπορεί να υπάρξει παντού, και για να δεις εμένα μέσα στις σελίδες να περιδιαβαίνω τις σελίδες και να φτάνω στο τέλος του φύλλου της Ελευθεροτυπία για να μάθω, να πάρω και να γίνω πιο δυνατός, για την χαμηλόφωνη αισθαντικότητα και το χαμηλόφωνο του ωραίου


Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας. . . για το λίγο του κόσμου που εμείς το θέλαμε πολύ, που κι εμείς, γιε μου, πολύ θα το θέλουμε μαζί, για την αυτοπεποίθηση και την αυτοσυγκράτηση, για τους αναρχικούς ήρωες, για την αξιοπρέπεια και τη συναίσθηση της ασημαντόητας, για το Μπουεναβεντούρα Ντουρούττι, για τον Φρανσίσκο Ασκάσο, γιατί καμιά επανάσταση δεν γίνεται όπως μια προηγούμενη, γιατί τα ισπανικά χώματα - ίσως - πρέπει να τα τιμάμε πιότερο από τα δικά μας του τόπου μας, όχι ως αναρχικοί μα ως αθεράπευτα ρομαντικοί και οραματιστές, τη Βαρκελώνη, την Καταλωνία, τη Σαραγόσα, την Αραγονία τις ασπαζόμαστε μπας και ονειρευτούμε χωρίς το σφίξιμο του ονείρατου που κάτι τέτοιες στιγμές σταθερά ελαφρώνει τη μέθη και τη μαστούρα , για την κολεκτιβοποιημένη ανθρωπότητα που μάθαμε να ζητάμε και που θα μάθεις να ζητάς, για τα διαψευσμένα ιδανικά τους αναρχικούς υπουργούς, για μια κηδεία που είναι διαδήλωση και λειτουργία εκκλησίας καθολικής και μαυροκόκκινη σημαία και αναρχική αναπνοή, γιε μου για να δεις τους ανθρώπους που την απλότητά τους την έχουν μάθει καλά - τους την έχουν διδάξει καλά - να φέρονται ως λιοντάρια , ως αρπακτικά, ως το τέλος του κόσμο θέλοντας να στείλουν το μπουκάλι που θα πετάξουμε ένα σούρουπο ή κάποιο φθινοπωρινό χάραμα απ' την ακτή, το μπουκάλι με το χαρτί που θα λέει μόνο ελευθερία και θα λέμε συνομωτικά μεταξύ μας " όποιος κατάλαβε, κατάλαβε ", για όλα αυτά και για την κατάρτιση και την πράξη και τη σύζευξή τους και το τέλος του πασιφιστικού ονείρου


Το Στο δρόμο. . . τιμής ένεκεν για τον πατέρα σου, για το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο σκέψης του, που σταθερά απ' την ανάγνωσή του τον γεμίζει ευθύνες απλού μεγαλείου, για τις μοίρες που εκείνο το καλοκαίρι της εφηβείας μετακινήθηκα εγώ με το Σαλ και το Νηλ και και και και. . . και που ελπίζω ακόμα, όταν θα φτάσει στα χέρια σου, να έχει τη δύναμη να τσακίζει και να μεταβάλλει και να στρέφει το νου προς τη χαμένη γενιά, για τη χαμένη γενιά, για τη δική μου, για τη δική σου χαμένη γενιά, για ένα ουρλιαχτό που αρθρώθηκε κάποτε από έναν της παρέας, ένα ποιητή-λύκο, για τις εμπειρίες που είναι όλες τους καλοδεχούμενες είτε θετικές εκ πρώτης όψεως είτε εντελώς αρνητικές, γιατί θα πηγαίνουμε κι ας μας βγει και σε κακό, μα για να διαπιστώσεις κι εσύ τη χαρά του δρόμου, και της πυρετικής οδήγησης ενός ονείρου τετράτροχου παρέα με πάσης φύσεως εξαρτήσεις, γυναίκες, ποίηση, ντρόγκα, ποτό. . . για να μη νοιώθεται ο χρόνος, για να μη νοιώθεται η αστική αδηφάγος προσμονή, για δυο κρανία σε ένα νοτισμένο τζάμι του πανεπιστημίου της Κολούμπια, για να έχεις, μικρέ μου, την ευκαιρία να σου αλλάξει η ζωή, για να βαφτιστείς τελικά όπως σου πρέπει κατευθείαν στα βαθιά της τζαζ, του πυρετού της τρέλας, της ζωής

για τις τσάρκες


για τις τσάρκες


για τις τσάρκες

smoking hero #5

Ένοχες απολαύσεις καταδικασμένες σε θάνατο καταδικάζουν σε θάνατο

μια κοινοτυπία ορθά διατυπωμένη


lunatic

αράδα

Τυπικά κάθε που αρχίζει να χειμωνιάζει και να πλησιάζουμε προς την αλλαγή του έτους όλα τα μουσικά έντυπα και sites που σέβονται τον εαυτό τους δημοσιεύουν τις λίστες τους με τα κορυφαία της σαιζόν που κλείνει.

Το 2009 δεν ξέρω αν ήταν μια καλή χρονιά από άποψη μουσικής παραγωγής. Δεν ξέρω πως μου βγήκε και φέτος ψιλοέχασα την επαφή μου με τις νέες κυκλοφορίες και πέρασα περισσότερο χρόνο ακούγοντας αγαπημένα του παρελθόντος. Ίσως και η γ' λυκείου δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ψάξιμο. Το ψάξιμο ενέχει και το στοιχείο του ρίσκου και αυτή η χρονιά σε σπρώχνει στα σιγουράκια.

Τέλος πάντων, έφτιαξα κι εγώ μια αράδα φετινών albums χωρίς καμία αξιολογική σειρά, προς το παρόν. Έτσι χωρίς σχόλια :


the pains of being pure at heart - the pains of being pure at heart

jack penate - everything is new

kasabian - west ryder pauper lunatic asylum

la roux - la roux

arctic monkeys - humbug

the xx - xx

the horrors - primary colours

phoenix - wolfang amadeus phoenix

new moon - ost

moby - wait for me

animal collective - merriweather post pavillon

the dead weather - horebound

soulsavers - broken

ανεξάρτητο μαθητικό συντονιστικό - έφτασε ο καιρός

Όσοι ζείτε στα Γιάννενα και είστε μαθητές, κυρίως στις μεγαλύτερες τάξεις της δευτεροβάθμιας, θα έχετε ψιλιαστεί πως η δουλειά με το συντονιστικό μας κάπου έχει στραβώσει. Οι πιο υποψιασμένοι κι όσοι έχετε συμμετάσχει σε κάποια συνέλευσή του ή έχετε έρθει σε επαφή με κάποιο μέλος του ή έχετε διαβάσει κάποιο από τα κείμενα που κατά καιρούς συντάσσει και μοιράζει, σίγουρα θα διαπιστώσατε πως -τουλάχιστον στην πόλη μας- ΚΝΕ και μαθητικό συντονιστικό πηγαίνουν χέρι-χέρι. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των κινητοποιήσεων του περασμένου Δεκέμβρη, οπότε το κείμενο της ΚΝΕ Ιωαννίνων και του συντονιστικού μας ήταν ένα και το αυτό. Παράξενο να συμπίπτουν μέχρι κεραίας οι απόψεις μιας νεολαίας κόμματος και ενός συνόλου μαθητών της πόλης, δεν βρίσκετε ;

Όσοι πάλι με αυτά δεν έχετε ασχοληθεί και πολύ κι έτσι δεν γνωρίζετε πως καλά κάνετε κι αδιαφορείτε για ένα χειραγωγούμενο κατά βάση συντονιστικό, ίσως έχετε αναρωτηθεί τι άραγε συμβαίνει με την περίπτωση να θέλουν οι μαθητές από διάφορα σχολεία της πόλης να βρεθούν, να συνδιαμορφώσουν και να συναποφασίσουν για θέματα μείζονος ή όχι σημασίας. Εύλογα σκέφτεστε πως θα πρέπει να υπάρχει ένα δραστήριο όργανο μαθητών που να είναι σε θέση να λειτουργεί με εξωστρέφεια και -το λιγότερο να ανακοινώνει πότε και πού συνεδριάζει. Δεν νομίζω να έφτασε ποτέ στα χέρια σας καμιά ένδειξη ζωής του δικού μας συντονιστικού Πράγματι, κάποιοι συμμαθητές μας πήραν εργολαβία ,κατά πώς φαίνεται, το όργανό μας και το λειτουργούν στα κλεφτά. Γιατί ,διάολε, να το κάνει αυτό ένα σώμα ανθρώπων που υποτίθεται ότι εργάζεται για να μπορούν οι μαθητές στο σύνολό τους να έρχονται σε επαφή και να συνασπίζονται για τον οιοδήποτε λόγο ;

Κι όμως ένα συντονιστικό μαθητών είναι πάντοτε απαραίτητο. Πόσο μάλλον σε αυτή την περίοδο των πλείστων όσων προκλήσεων που εγείρονται γύρω από τα εκπαιδευτικά ζητήματα από την κυβερνητική κατεύθυνση, την επιστημονική, τη συνδικαλιστική και πάει λέγοντας. Αρκεί βέβαια το συντονιστικό αυτό να ικανοποιεί κάποια βασικότατα, στοιχειώδη θα έλεγα, αιτήματα : αυτό της ανεξαρτησίας του, της αυτονομίας του από κάθε πολιτικό φορέα και της " ανοιχτής " λειτουργίας του. Δεν είναι δυνατό να προσπαθούν νέα πολιτικά όντα να βγάλουν μια άκρη με τόσο δυσεπίλυτα θέματα και να έχουν να αντιμετωπίσουν και το φάσμα του καπελώματος ή της ποδηγέτησης από το κάθε κόμμα που μεταχειρίζεται λογικές σταλινικού ή χουντικού καθεστώτος...

Ε γι' αυτό λοιπόν η Νεανική Πρωτοβουλία έριξε την ιδέα της δημιουργίας ενός ανοιχτού ανεξάρτητου μαθητικού συντονιστικού. 'Ήδη κάποια φυλλάδια μοιράστηκαν προς γνώση των μαθητών της πόλης και οργανώθηκε και η σχετική συζήτηση για την Κυριακή που ακολουθεί, στο Εργατικό Κέντρο, στις 17:00. Δεν ξέρω τι ενδιαφέρον θα υπάρξει κι άλλωστε σε πρώτη φάση λογικά θα είναι περιορισμένο λόγω και της ανεπαρκούς διάδοσης της όλης φάσης. Ωστόσο, είναι σίγουρα μια καλή ευκαιρία να τα βάλουμε κάτω και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη συλλογική μας έκφραση στην πόλη και για να διαψεύσουμε όσους μας καταλογίζουν ένα σωρό χαρακτηρισμούς για την πολιτική οντότητα της γενιάς μας.

Ας μη λείψει κανείς...

ΔΝΤ - ratm

Πνιγμένοι μες στα χρέη φαντάζουμε ωραίοι
Μόχθοι, κόποι, καταθέσεις δημιουργικής πνοής υποθηκευμένες
Ο δημόσιος λόγος υποθηκευμένος
Η δημόσια σφαίρα κάπου ξέμεινε θλιμμένη σε μια υποδιαστολή

Αριθμοί Αριθμοί και Αριθμοί
Υποτελείς κι Ανασφαλείς


Πώς αλλιώς ; Όμηροι σε τεχνηέντως στημένη ομηρεία
Πλεκτάνη υφασμένη σαν ιστός
Ελεύθεροι άνθρωποι αποφασίζετε ωραία την πιο συμφέρουσα προθεσμιακή κατάθεση
Ελεύθεροι άνθρωποι συζητάτε ωραία με τον τραπεζίτη-εξομολογητή την πολιτική σας οντότητα.
Την καθορίζετε για σας, για μας, για τα παιδιά σας
Τα επόμενα είκοσι χρόνια δεσμευμένα
Δεσμευμένα μέχρι την επόμενη διαφήμιση


Αμερικανικό πρωινό Κυριακής
Ηλιόλουστη τηλεόραση ακτινοβολεί κοινωνικά επινοήματα
Κάρτες εισόδου-εξόδου
Κάρτες συνδιαλλαγής
Κάρτες ελέγχου όχι αλλαγής


Δευτέρα, 7:35, διόδια : Τσεκ
Δευτέρα, 8:05, δουλειά : Τσεκ
Δευτέρα, 12:27, βιτρίνες ακέραιες του κυβερνοχώρου : Τσεκ


Κοινωνική κινητικότητα Ταξική συνείδηση.
Αποκλεισμός. Κοινωνικές ανισότητες.
Ατομική ευθύνη. Συλλογική ευθύνη.
Κοινοτοπία της βίας. Αναρχική ορθοδοξία.
Αιρέσεις Προαιρέσεις Διαιρέσεις αριστερές-δεξιές

all of which are american dreams

Αστεία πράγματα


Δευτέρα, 16:50, διόδια : Τσεκ
Δευτέρα, 19:00, βόλτα στο facebook : Τσεκ
Τρίτη, 2:12, πόκερ και καζίνο και ιντερνετικές ελπίδες : Τσεκ


Όλα είναι τσεκαρισμένα. Όλα στανταρισμένα.
Ήσουν εκεί που έπρεπε. Έκανες αυτό που έπρεπε.
Δούλεψες όσο έπρεπε. Δούλεψες όπως έπρεπε.
Αγόρασες όπως σου είπαμε. Κατανάλωσες τη ζωή σου όπως σου μάθαμε.
Πέτυχες τον καθημερινό σου εθισμό όπως είναι αναγκαίο. Το ξέρεις αυτό.

Συγχαρητήρια. Τέρμα η γύμνια του ανθρώπου για σένα. Δίκαια φορά την πλουμιστή φορεσιά σου.


Συγχαρητήρια νο00137285 ένα bonus σε περιμένει στο τέλος της πίστας

embrasse-moi

Το κάτωθι υπέροχο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ το αναζήτησα αρκετά στο διαδίκτυο, για να το δείχνω στους καλούς μου φίλους...μα φευ! Νάδα, καλοί μου αναγνώστες. Οπότε το μετέγραψα εγώ από το βιβλίο του Πρεβέρ " θέαμα και Ιστορίες " σε μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη.Καλή ανάγνωση, λοιπόν.

Φίλησέ με

Σε μια γειτονιά της πόλης του Φωτός

Όπου δεν έχει φως ποτέ δεν έχει αέρα

Όπου ο χειμώνας σαν το καλοκαίρι είναι χειμώνας πάντα

Στεκότανε στη σκάλα εκείνη

Εκείνος δίπλα της εκείνη δίπλα του

Κι ήτανε νύχτα

Μύριζε το θειάφι

Απ’ του κοριούς που είχαν σκοτώσει το ίδιο μεσημέρι

Κι εκείνη του ‘λεγε

Είναι σκοτάδι εδώ

Δεν έχει αέρα

Σαν καλοκαίρι είναι χειμώνας ο χειμώνας πάντα

Κι ο ήλιος του καλού Θεού ποτέ δε λάμπει εδώ

Γιατί στις πλούσιες γειτονιές έχει πολλά να κάνει

Λοιπόν σφίξε με σφίξε με στην αγκαλιά σου

Φίλησέ με

Φίλα με πολύ

Αργότερα θα ‘ναι πολύ αργά

Τώρα που ζούμε φίλα με

Γιατί εδώ πεθαίνεις

Είτε απ’ τη ζέστη είτε απ’ το κρύο

Πνίγεσαι παγώνεις

Δεν έχει αέρα εδώ

Αν σταματούσες μια στιγμή να με φιλάς

Νομίζω πως θα πέθαινα πνιγμένη

Στα δεκαπέντε χρόνια μου

Στα δεκαπέντε τα δικά σου

Τριάντα και των δυο

Στα τριάντα του κανείς δεν είναι πια παιδί

Μπορεί πια να δουλέψει

Μπορεί ν’ αγκαλιαστεί

Αργότερα θα ‘ναι πολύ αργά

Τώρα λοιπόν που ζούμε

Φίλησέ με!

ο lunatic

O lunatic κουράστηκε.

Δεν ξέρω τι φταίει, αν είναι το σχολείο με τα διαβάσματα και διαγωνίσματά του ή αν πρόκειται για κάτι λιγότερο προφανές. Πάντως το γεγονός της κούρασης παραμένει να με αποξενώνει από τον εξώστη. Έτσι έχω αφήσει τα πράγματα λίγο στην τύχη τους. Αισθάνομαι κουρασμένο το μυαλό μου. Κι όμως θέλω να γράψω για τόσο πολλά πράγματα. Ο κόσμος αλλάζει, ο κόσμος ακούει ωραίες μουσικές, ο κόσμος διαβάζει ποιήματα. Θέλω να γράψω, να γράφω μάλλον, για όλα αυτά. Να περιγράψω τι βλέπω. Να επικοινωνήσω τη ματιά μου...μα είναι δύσκολη αυτή η περίοδος.

Γι' αυτό και αφήνω την επόμενη συνάντησή μας να μένει μετέωρη...ας είναι έκπληξη και για τους δυο μας.

au revoir

north american scum

lunatic in oktana

lunatic <-- an insane person


etymology <-- from old french lunatique, from late latin lunaticus derived from latin luna




(. . .)


Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως: «Μα τι θα πη Οκτάνα ;»


Δίκαιον το ερώτημα και η απάντησις θα έλθη γρήγορα. Όμως διά να γίνη πλήρως νοητή, ρίξετε πρώτα μέσα σας μια καλή ματιά και ευθύς μετά ρίξετε άλλη μία τριγύρω σας δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Έπειτα κλείστε τα μάτια σας για μια στιγμή και ανοίξτε τα αποτόμως, ανοίγοντας διάπλατα και τις ψυχές σας. Η απάντησις θα βρίσκεται μπροστά σας, όχι μονάχα νοητή, μα και απτή σώμα περικαλλές και έμψυχον και σφύζον.



Και τώρα (αμήν, αμήν) λέγω υμίν:

Οκτάνα , φίλοι μου, θα πη μεταίχμιον της Γης και του Ουρανού, όπου το ένα στο άλλο επεκτεινόμενο ένα τα δύο κάνει.
Οκτάνα θα πη πυρ, κίνησις, ενέργεια, λόγος σπέρμα.
Οκτάνα θα πη έρως ελεύθερος με όλας τας ηδονάς του.
Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.
Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής.
Οκτάνα θα πη το «εγώ» «εσύ» να γίνεται (και αντιστρόφως το «εσύ» «εγώ») εις μίαν εκτόξευσιν ιμερικήν, εις μίαν έξοδον λυτρωτικήν, εις μίαν ένωσιν θεοτικήν, εις μίαν μέθεξιν υπερτάτην, που ίσως αυτή να αποτελή την θείαν Χάριν, το θαύμα του εντός και εκτός εαυτού, κάθε φοράν που εν εκστάσει συντελείται.
Οκτάνα θα πη η ενόρασις και η διαίσθησις εκείνη, που επιτρέπουν σωστά να νοιώθης, να καταλαβαίνης όλην την αγωνίαν των αλγούντων, τα λόγια τα συμβολικά του Ιησού, όλην την σκέψιν των αθέων, τας αστραπάς των προφητών και όλην την σημασίαν των τηλαυγών εκλάμψεων του Ζαραθούστρα.
Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν) θα πη πάση θυσία διατήρησις της παιδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.
Οκτάνα θα πη εν πλήρει αθωότητι Αδάμ, εν πλήρει βεβαιότητι Αδάμσυν-Εύα.
Οκτάνα θα πη οι άνθρωποι άγγελοι να γίνουν, αλλ άγγελοι με φύλον φανερόν, συγκεκριμένον.
Οκτάνα θα πη επί γης Παράδεισος, επί της γης Εδέμ, χωρίς προπατορικόν αμάρτημα, πέραν πάσης εννοίας κακού, με ελευθέραν εις πάσαν περίπτωσιν παντού και την αιμομιξίαν.
Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης.
Οκτάνα θα πη διατήρησις επαφής και στα απώτερα σημεία των εξελίξεων με πάσαν πηγήν που όντως αποτελεί των αρχετύπων της ζωής ιερή μια νερομάνα.
Οκτάνα θα πη παν ότι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.
Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.
Οκτάνα θα πη , όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!

(. . .)

Ανδρέας Εμπειρίκος

άσε τα καμώματα

κι όμως ρε γαμώτο

Τώρα, κυνηγάνε και παιδιά…

Τρεις μαθητές σχολείου των Ιωαννίνων οι οποίοι συμμετείχαν στην κατάληψη, στις κινητοποιήσεις πριν ακριβώς 2 χρόνια και σήμερα κάποιοι από αυτούς είναι πρωτοετείς φοιτητές σε πανεπιστημιακές σχολές, πηγαίνουν κατηγορούμενοι μετά από μήνυση καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που κινείται πολιτικά στο χώρο της Ν.Δ. Οι τρεις μαθητές, οι οποίοι εγκαλούνται με τη νομοθεσία περί ανηλίκων, κατηγορούνται ακριβώς και μόνο για την κατάληψη, την κινητοποίησή τους δηλαδή, την οποία αποφάσισε η συνέλευση του σχολείου τους (4ο λύκειο), χωρίς να υπάρχει κάποια κατηγορία για φθορές ή κάτι ανάλογο.
Το σκεπτικό της κατηγορίας ξεπερνάει πολύ τα όρια της ποινικοποίησης των μαθητικών κινητοποιήσεων, ακόμη και αυτών που αποφασίζονται συλλογικά από τους μαθητές. Κατηγορούνται ότι «ενεργώντας από κοινού και κατόπιν κοινής συναπόφασης με άγνωστο αριθμό συμμαθητών τους» λες και πρόκειται για σύσταση κάποιας συμμορίας, έκαναν την κατάληψη του σχολείου στις 17 Οκτωβρίου του 2007. Η κατάληψη κράτησε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου, σε μια περίοδο όπου το μαθητικό κίνημα βρισκόταν σε εγρήγορση και το κύμα των καταλήψεων είχε εξαπλωθεί στα σχολεία όλης της χώρας. Τότε, η Ασφάλεια… τηλεφωνούσε στα σπίτια των μαθητών, θυμίζοντας εποχές χούντας και ζητούσε από τα παιδιά «να περάσουν από την Ασφάλεια για υπόθεσή τους», χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις στους γονείς τους. Σήμερα, οι τρεις για τους οποίους «προέκυψαν κατηγορίες» με τη στήριξη, όπως κατήγγειλαν τότε ΕΛΜΕ και σύλλογοι γονέων, της τοπικής ηγεσίας της περιφερειακής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που έκαναν λόγο για εισαγγελικές επεμβάσεις στα κατειλημμένα σχολεία, οδηγούνται στο εδώλιο.
Τελικά φαίνεται ότι η… έκκληση έπιασε και τώρα, οι τρεις νεαροί κατηγορούνται με «γλαφυρό» τρόπο, που σίγουρα δεν ταιριάζει σε κινητοποιήσεις. Κατηγορούνται ότι έκλεισαν με λουκέτο την πόρτα του σχολείου και εμπόδισαν την είσοδο στον διευθυντή που τους ζήτησε να αποχωρήσουν και ότι παρακώλυσαν τη λειτουργία του για το διάστημα της κατάληψης. Στα πρόσωπα των μαθητών δηλαδή δικάζεται η απόφαση της συνέλευσης για κινητοποίηση και ποινικοποιείται η ίδια η ενδοσχολική λειτουργία. Η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων αναμένεται να συζητήσει το θέμα στην προσεχή της συνεδρίαση.

από Ηπειρωτικό Αγώνα


θα επανέλθω στο θέμα γιατί έχει ψωμί η υπόθεση